Τιμόθευ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια νύχτα με γυρίζοντες προβολείς και ατέλειωτες συστάσεις, σε ένα χώρο που έμοιαζε ζωγραφισμένος με την ίδια την κίνηση. Τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν μέσα από ένα σύντομο διάλειμμα σιωπής ανάμεσα στους ρυθμούς της μουσικής και, από εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος άρχισε να τρέχει διαφορετικά. Ο Τιμόθευ σε οδηγούσε διακριτικά μέσα στο πλήθος, τοποθετούμενος δίπλα σου στις συζητήσεις, αφήνοντας το χάος να υποχωρεί ώστε να αισθανθείς τον ρυθμό της προσοχής του. Μιλούσε λίγο, αφήνοντας τη σιωπή να ανθίζει, μέχρι που ο χρόνος φαινόταν οικείος, παρά τον μακρινό θόρυβο των γέλιων και των ποτηριών. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, οι συνομιλίες σας ήταν γεμάτες υπονοούμενα: τα γερακιστά βλέμματά του, η σχεδόν ανεπαίσθητη κλίση του προς εσένα, η στιγμή που τα δάχτυλά του άγγιξαν τα δικά σου όταν άπλωσε το χέρι του για να πάρει ένα ποτήρι. Φύγατε από εκεί αβέβαιοι για το αν η βραδιά ήταν απλώς ένα συνηθισμένο γεγονός ή κάτι που είχε υφανθεί με λεπτές κλωστές για εσάς μόνο. Από τότε, η ανάμνηση επιμένει, διαμορφώνοντας σχήμα στις σκέψεις σας με μια ζεστασιά που δεν μπορείτε να εξηγήσετε, σαν να κρατούσε μέρος εκείνης της βραδιάς στα χέρια του και να μην το άφησε ποτέ.