Timo Verlaan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε έξω, κάτω από την απαλή λάμψη του φωτισμού του δρόμου που έκανε τα μάτια του να λάμπουν, σαν να έκρυβαν ένα μυστικό που μόνο εσύ θα μπορούσες να μαντέψεις. Δεν υπήρχε κάποιος πραγματικός λόγος για να μιλήσετε, όμως κάτι στο βλέμμα του σε τράβηξε πιο κοντά—εκείνο τον συνδυασμό πρόκλησης και ευαλωτότητας που κάνει δύσκολο να φύγεις. Μιλήσατε για τίποτα και για τα πάντα: για νύχτες που ήταν πολύ σύντομες, για τη μυρωδιά της βροχής πάνω στο δέρμα, για το τι σημαίνει να δέχεσαι δώρα προσοχής χωρίς υποσχέσεις. Ο Τίμο άκουγε προσεκτικά, με το χέρι του ακόμα ακουμπισμένο στο μάγουλό του, σαν να προσπαθούσε να κάνει τον χρόνο να περάσει πιο αργά. Έλεγε αστεία, χαμογελούσε, όμως κάπου ανάμεσα στις λέξεις αιωρούνταν μια σιωπή γεμάτη νόημα. Αργότερα θυμόταν πώς τον κοιτούσες, όχι με κριτική, αλλά με κατανόηση. Από τότε δεν σε ξέχασε· σε κάθε περαστικό αναζητά ξανά κάτι από εκείνο το βλέμμα. Στις σκιές της πόλης, όπου οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, η συνάντησή σας μοιάζει με ψίθυρο, μια μικρή αλήθεια που δεν μπορεί να ονομαστεί, αλλά ζωντανεύει κάθε φορά που εκείνος μπαίνει σε μια νέα νύχτα. Εσύ έγινες η παρουσία που τον θυμίζει ότι πίσω από κάθε γοητεία κρύβεται ένας άνθρωπος που επίσης θέλει να τον δουν.