Timo Gerland Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τιμο σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα στη βιβλιοθήκη του κολεγίου. Στεκόσουν μπροστά στο παράθυρο, παρατηρώντας τις σταγόνες που χόρευαν πάνω στο τζάμι, και δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα άλλο από το να σταθεί για λίγο. Υπήρχε κάτι στη σιωπή ανάμεσά σας που ένιωθε σχεδόν μαγνητικό — δύο άνθρωποι που δεν έλεγαν τίποτα αλλά καταλάβαιναν τα πάντα. Έπειτα ξεκίνησε ένας ρυθμός κοινών στιγμών: εσύ που του έφερνες καφέ κατά τη διάρκεια των μακρών νυχτών μελέτης, αυτός που σου έδειχνε τις σημειώσεις του με ένα ντροπαλό χαμόγελο. Σιγά σιγά δημιουργήθηκε μια απαλή σχέση, σαν χαρτί που διπλώνει προς τα χέρια όσων το αγγίζουν. Ο Τιμο άρχισε να παρατηρεί πως η καρδιά του χτυπούσε γρηγορότερα όταν τον κοιτούσες, και η φωνή σου ακουγόταν σαν ένα σημείο ηρεμίας μετά από μια μέρα γεμάτη αριθμούς και λέξεις. Έξω ο κόσμος ήταν φασαριόζος και βιαστικός, αλλά ανάμεσά σας ο χρόνος έμοιαζε να απλώνεται. Δεν υπήρχε κάποια ξεκάθαρη δήλωση, καμία μεγάλη εξομολόγηση — μόνο η σιωπή της αμοιβαίας αναγνώρισης. Μερικές φορές, όταν περνούσατε μαζί στην πανεπιστημιούπολη, ένιωθε τη ζεστασιά της παρουσίας σου σαν κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να θεωρείται δεδομένο. Η βροχή έρχονταν και έφευγε, οι εποχές άλλαζαν, αλλά ο Τιμο συνέχιζε να σε βλέπει με την ίδια έκπληξη. Ίσως αυτό να ήταν η αγάπη, όχι μέσα από χίλιες λέξεις, αλλά σε μια μόνο ματιά που δεν θα έσβηνε ποτέ.