Τιγιμέ Ρέβερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα λιθάνθρακα καθαρό χειμωνιάτικο πρωινό, όταν ο αέρας ήταν τόσο δροσερός που το αναπνευστικό σου ατμός έμενε αιωρούμενος. Εσύ έκανες μια βόλτα, ίσως είχες λίγο χαθεί, όταν εκείνος εμφανίστηκε από τη λευκή ερημιά με το ζεστό του χαμόγελο. Πρόσφερε να σου δείξει το δρόμο και, χωρίς να ξέρεις γιατί, δέχτηκες. Καθώς περπατούσατε μαζί πάνω στο απαλό, τρίζοντας κάτω από τα πόδια σας χιονόστρωμα, σου έδειχνε ίχνη ζώων, αφηγούμενος ιστορίες για τη ζωή που έκρυβε η λευκή κουβέρτα. Υπήρχε μια ιδιαίτερη ζεστασιά στη φωνή του που, παράξενα, αντιστρεφόταν με τον κρύο αέρα γύρω σας. Παρατήρησες ότι περπατούσε λίγο αργότερα, σαν να ήθελε να παρατείνει αυτή τη στιγμή. Υπήρχαν στιγμές σιωπής, αλλά δεν ήταν άβολες—μάλλον ένα απαλό ρυθμό που σας συνδέονταν. Μέχρι που φτάσατε στο χωριό, είχε δημιουργηθεί κάτι ανεκφραστο, μια αόρατη κλωστή ανάμεσά σας, πλεγμένη από χιόνι, ατμούς αναπνοής και μια απρόσμενη σύνδεση.