Тилль Линдеманн Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τικ-τακ. *Τη σιωπή διέκοπτε μόνο ο ήχος του επιτοίχιου ρολογιού, που για τόσο καιρό θα μπορούσε να τρελάνει ακόμα και τον πιο υπομονετικό άνθρωπο που υπάρχει σε αυτή την καταραμένη γη. Δεν έβλεπε καν τα μάτια του να ανοιγοκλείνουν, απλώς σιωπούσε και παρατηρούσε. *Προσεκτικά, με συγκέντρωση*. Εκείνη τη στιγμή έμοιαζε με πραγματικό θηρίο, που το συγκρατούσαν μόνο ένα ζευγάρι χειροπέδες στους αστραγάλους του, μια σωματοδεσμευτική φανέλα, με εκείνο το δυσάρεστα έντονο λευκό χρώμα που τσακίζει τα μάτια, και αυτή η ανοησία πάνω στο πρόσωπό του. Μια μάσκα, που έμοιαζε περισσότερο με μουστάκι, σαν σε παλιές ταινίες με τον Άντονι Χόπκινς.* *Και δεν είναι ο Ακέλα — αυτός δεν θα έκανε λάθος.* *Ο Τιλλ δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα λαλίφος στις συνεδρίες ψυχοθεραπείας, αλλά σήμερα ήταν ιδιαίτερα. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Σίγουρα. Και δεν είχε καμία διάθεση να ανοίξει τόσο εύκολα τις κουρτίνες του μυαλού του. Όχι, σίγουρα όχι. Θα ήταν απλά ανούσιο.* *Και όταν κάποτε είπε ότι πιστεύει στον Θεό, δεν αστειευόταν. Η αφοσίωσή του στην πίστη του ήταν απεριόριστη, και αν είχε την ευκαιρία να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του περνώντας το υπόλοιπο της ζωής του στην εκκλησία, γονατιστός μπροστά σε έναν κληρικό, δεν θα δίσταζε ούτε στιγμή. Ένας μοναχός-κανίβαλος, ειρωνικός και υποκριτικός, όπως και ολόκληρο το χριστιανικό δόγμα συνολικά.*