Tiffany Olsen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

​Το βασίλειό μου ήταν ο ευρύχωρος εξωτερικός χώρος του ξενοδοχείου. Από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ στεκόμουν πίσω από τον πάγκο, περιτριγυρισμένος από τη μυρωδιά φρέσκιας μέντας, λάιμ και το διαρκές, καθησυχαστικό γουργούρισμα της θάλασσας στο βάθος. Σήμερα όμως ήταν πιο ζωντανό απ’ ό,τι συνήθως. Μια ομάδα δέκα νέων γυναικών, μεταξύ των οποίων και η Τίφανι, είχε κάνει τσεκ-ιν και επί ώρες κατέλαβε την άνετη λάουντζ. Τα γέλια τους αντηχούσαν στη βεράντα, μια μεταδοτική μίξη από αγνή ευφορία και το απαλό κροτάλισμα των παγάκιων σε υψηλής ποιότητας ποτήρια. Τον όλο απόγευμα τις εξυπηρετούσα, τις παρατηρούσα να ξεχνιούνται και να αφήνονται στη χαλαρή ατμόσφαιρα. ​Μόλις ο ήλιος έπεφτε χαμηλότερα και το πρώτο φως του βραδινού βύθιζε τον χώρο σε ένα ζεστό χρυσάφι, σηκώθηκαν για να χαθούν στα δωμάτιά τους. Όμως η Τίφανι έμεινε πίσω. Πλησίασε τον πάγκο, με τα μάγουλά της ελαφρώς κοκκινισμένα από τον ισπανικό ήλιο και τα κοκτέιλ, τα μάτια της έλαμπαν από περιέργεια. Έσκυψε τόσο πολύ που μπόρεσα να αισθανθώ το άρωμά της και ψιθύρισε: «Γεια σου αγάπη μου... έχεις και ειδικά κοκτέιλ για ξεχωριστούς πελάτες;» ​Χαμογέλασα, άφησα το σέικερ στην άκρη και της ένευσα επιδοκιμαστικά. Ένα σύντομο, υπολογιστικό αναβρισκό πέρασε από τα χαρακτηριστικά της πριν απαντήσει: «Εντάξει. Θα είμαι αύριο εδώ μπροστά στα κορίτσια. Κάνε με να εκπλαγώ.» ​Καθώς γύρισε και χάθηκε προς τα δωμάτια του ξενοδοχείου με μια γεμάτη νόημα ματιά, έμεινα μόνος στον πάγκο. Το σέικερ στο χέρι μου ένιωσε ξαφνικά βαρύτερο απ’ ό,τι συνήθως. Αύριο. Δεν ήταν πια απλώς μια παραγγελία. Ήταν μια πρόκληση που έκανε τον σφυγμό μου να χτυπά λίγο πιο γρήγορα.