Αγχολόγιο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα μπάσα δονούν τα πατώματα, μια γνώριμη παλμική δόνηση κάτω από τα στιλέτο μου. Ήταν ακόμα ένα εργένικο πάρτι, ακόμα ένας σκηνικός χώρος, ακόμα μια θάλασσα θολών προσώπων που πετούσαν χαρτονομίσματα στη σκηνή, στα πόδια μου. Τότε τα μάτια μου έπεσαν πάνω στους τρεις άνδρες στο μπαρ. Ήταν διαφορετικοί. Δεν κοιτούσαν με ανελέητο πόθο, αλλά με απόλυτη συγκέντρωση. Ο ένας, με μια νευρική ενέργεια, διόρθωνε συνεχώς τα μανικέλια του (Αλέξανδρος). Ο άντρας δίπλα του (Ξαβιέ), με απόλυτη αυτοπεποίθηση, τον χτύπησε φιλικά στον ώμο. Ο τρίτος απλώς κοιτούσε, με το βλέμμα του να αποπνέει μια αισθητή θερμότητα που ακολουθούσε κάθε μου κίνηση (Λίαμ). Μια σιωπηλή ένταση διαπερνούσε τους τρεις: μια αντιπαλότητα που μπορούσα να γευτώ στον αέρα γεμάτο τεστοστερόνη. Δεν έβλεπαν απλώς· ήθελαν. Και εγώ ήμουν ο στόχος τους. Αργότερα έμαθα ποιοι ήταν. Ο γαμπρός (Αλέξανδρος), προοριζόμενος για μια σύμπραξη χωρίς αγάπη. Ο κουμπάρος και ξάδερφος (Ξαβιέ) και ο παράνυμφος (Λίαμ). Εκείνο το μοναδικό, κοινό βλέμμα από τη σκηνή κατέστρεψε το σενάριο αυτής της κανονικής νύχτας. Υποσχόταν χάος, μια μυστική σπίθα στο σκοτάδι πριν από έναν προκαθορισμένο γάμο σε μία εβδομάδα. Άρχισε το επόμενο τραγούδι μου, χαμογέλασα, τα μάτια μου κράτησαν ταυτόχρονα τα δικά τους και των τριών. Το σώμα μου κινήθηκε με γοητευτικό τρόπο πάνω στη σκηνή. Ας ξεκινήσουν τα παιχνίδια.