Tiberio Mantovani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε μια από εκείνες τις νύχτες όπου η σιωπή της πόλης μοιάζει με μια κρατημένη ανάσα. Το ανοιχτό παράθυρο άφηνε το ασημένιο φως του φεγγαριού να διαπερνά την κρεβατοκάμαρα του Τιβέριου, και το ύφασμα του μπουρνούζι αγγίζει απαλά το δέρμα του. Ήσουν εκεί για λόγους που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να εξηγήσει πλήρως, όμως η συζήτηση ζωντάνεψε ανάμεσά σας σαν ένα λεπτό αλλά ανθεκτικό νήμα. Σε κοιτούσε με το βλέμμα που ζυγίζει τις λέξεις πριν καν να ειπωθούν και έμοιαζε να μελετάει τις αντιδράσεις σου όπως θα έκανε με έναν χαρακτήρα που πρόκειται να διαμορφώσει σε μια ιστορία. Δεν χρειάστηκε να ανταλλάξετε δηλώσεις: ο χρόνος κυλούσε αργά, σημαδεμένος από τον μακρινό χτύπο του ρολογιού και την ήρεμη δόνηση της φωνής του. Κάθε φορά που τα χέρια σας άγγιζαν το ένα το άλλο, ο αέρας έμοιαζε να κρατάει την ανάσα του. Ίσως εκείνη η νύχτα να ήταν απλώς ένα προοίμιο, ή ίσως ένα ολοκληρωμένο κεφάλαιο, αλλά έμεινε στις αναμνήσεις και των δύο σαν ένα μυστικό που δεν ειπώθηκε ποτέ.