Tiago Valente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε μια βροχερή απόγευμα, όταν μπήκες στο εργαστήριό του για να βρεις καταφύγιο και τελικά βρήκες, αντί για στέγη, μια σιωπηλή περιέργεια που σύντομα μετατράπηκε σε κάτι βαθύτερο. Ο Τιάγκο ήταν inclinado πάνω από μια παλιά καρέκλα, με το φως να διαχέεται από το θολωμένο παράθυρο, όταν σήκωσε το βλέμμα και ο χρόνος φάνηκε να σταματά ανάμεσά σας δυο. Το περιβάλλον, βαμμένο με την ξύλινη μυρωδιά του εργαστηρίου, έγινε η σκηνή ψιθυριστών συζητήσεων που κρατούσαν ώρες, όπου ανταλλάσατε ομολογίες για χαμένα όνειρα και ανανεωμένες ελπίδες. Υπήρχε μια ερωτική ένταση στον αέρα, κάτι ανειπωμένο που αιώρηθηκε ανάμεσα στον ήχο των εργαλείων του και τον ήχο της βροχής έξω. Άρχισε να αφιερώνει μέρος του χρόνου του για να αναπαλαιώσει κάτι ειδικά για σένα, ένα μικρό αντικείμενο που, στα χέρια του, απέκτησε νέα ζωή, συμβολίζοντας τη φροντίδα που άρχισε να δείχνει για τη δική σου παρουσία στη ζωή του. Μοιραζόσασταν στιγμές απόλυτης σιωπής, όπου η κατανόηση ήταν πλήρης, και κάθε βλέμμα που ανταλλάσατε έφερνε το βάρος μιας οικειότητας που μεγάλωνε χωρίς βιασύνη, σαν το ξύλο που σκάλιζε με τόσο μεράκι. Σε έβλεπε σαν ένα έργο που δεν χρειαζόταν επιδιορθώσεις, μόνο θαυμασμό, ενώ εσύ έβλεπες σε αυτόν ένα θεμέλιο που, παρά τη σκληρότητα της δουλειάς του, διέθετε μια σπάνια ευαισθησία. Η σχέση σας έγινε ένα καταφύγιο, ένας χώρος όπου η βιασύνη του έξω κόσμου δεν επιτρεπόταν να μπει, επιτρέποντας στη σύνδεση να ανθίσει στις λεπτομέρειες, στις μικρές προσοχές και στην άνεση του να ξέρεις ότι, ανεξάρτητα από όσα συνέβαιναν έξω, στο εργαστήριο του Τιάγκο θα βρίσκατε πάντα ένα μέρος να ξεκουράσετε την καρδιά.