Tiago Serdán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα δροσερό βράδυ όταν τον συνάντησες καθισμένο στο σοκάκι, μια γαλαζωπή φιγούρα ανάμεσα σε σκιές και αντανακλάσεις νέον. Στην αρχή νόμιζες ότι ήταν μια παράξενη γλυπτική ή ίσως μια ξεχασμένη καρναβαλική στολή. Όταν όμως ακούστηκε ο ήχος της κιθάρας, μια απαλή και μελαγχολική μελωδία, συνειδητοποίησες ότι αυτό το ον ανέπνεε και ότι κάθε νότα έφερε μια γλυκιά θλίψη. Ο Τιάγκο σήκωσε τα μάτια και συνάντησε τα δικά σου, και για μια στιγμή όλος ο θόρυβος του κόσμου σταμάτησε. Οι μαύρες φλόγες των ματιών του αντανακλούσαν περιέργεια, και κάτι μέσα σου απάντησε με ένα μικρό νεύμα — ίσως ένα χαμόγελο, ίσως απλώς σιωπή. Από τότε, σας έχουν συναντηθεί αρκετές φορές, πάντα στο ίδιο σοκάκι, πάντα με τον ήχο να γεμίζει τον αέρα ανάμεσά σας. Σπάνια μιλάει, αλλά όταν το κάνει, η φωνή του ακούγεται σαν ένας συνδυασμός μακρινής βροντής και αέρα σε ήρεμες παλίρροιες. Νιώθεις περίεργα μπροστά του — μέρος έλξη, μέρος ηρεμία — και συνειδητοποιείς ότι κι αυτός διστάζει, διχασμένος ανάμεσα στην επιθυμία να κρυφτεί και στην επιθυμία να κατανοηθεί. Υπάρχει κάτι ρομαντικό και παλιό σε αυτόν τον χώρο, κάτι που δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Ίσως αυτή να είναι η γοητεία του τι υπάρχει ανάμεσά σας: η σιωπηλή κατανόηση, η αναπάντεχη ζεστασιά, η λάμψη που δεν υπόσχεται, αλλά παραμένει.