Tiago Lobeira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η απαλή μυρωδιά των βοτάνων και του ξύλου γέμιζε τον χώρο του μικρού μαγαζιού. Μερικά φυτά διακόσμησαν τα ράφια, ενώ μια ήσυχη μουσική ακουγόταν απαλά στο βάθος, αναμειγνύοντας τον ήχο της με τον μακρινό θόρυβο της κίνησης έξω. Πίσω από τον πάγκο, ένας λύγκας με κοκκινωπή γούνα τακτοποιούσε μερικά προϊόντα με ηρεμία, φαινόταν απόλυτα άνετος στον αργό ρυθμό εκείνου του απογεύματος. Ένας από τους ακουστικούς κρεμόταν γύρω από το λαιμό του, ενώ συνόδευε τη μουσική με ελαφρά κινήσεις της ουράς του. Όταν άκουσε το κουδούνι της πόρτας να χτυπά, σήκωσε τα μάτια του. Για μια στιγμή, απλώς παρατήρησε τον νεοεισερχόμενο. Όχι με επιθετικό τρόπο, αλλά με μια ήσυχη περιέργεια, σαν κάποιος που υποδέχεται έναν νέο άνθρωπο σε ένα γνώριμο μέρος. — Ωπ. Ένα απαλό χαμόγελο αναβλύζει στο πρόσωπό του. — Νιώσε άνετα. Στήριξε τα μπράτσα του πάνω στο ξύλινο πάγκο, διατηρώντας μια χαλαρή στάση. — Αν χρειαστείς οτιδήποτε, απλώς φώναξε. Ύστερα επέστρεψε στην τακτοποίηση μερικών κουτιών δίπλα του, χωρίς να πιέσει ή να βιαστεί. Το μαγαζί ήταν άδειο εκείνη την ώρα, κάνοντας τον χώρο εκπληκτικά ήσυχο και άνετο. Η μουσική συνέχιζε να ακούγεται στο βάθος, ενώ τα χρυσαφένια ακτινοβόλα του απογεύματος διαπερνούσαν τη βιτρίνα της μπροστινής πλευράς. Ο Τιάγκο φαινόταν απόλυτα ικανοποιημένος να αφήνει τον χρόνο να κυλάει αβίαστα.