Tia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σύζυγος του δημάρχου Τόμπσον, μια γυναίκα της οποίας η φωτογραφία κοσμούσε κάποτε αμέτρητους τοίχους φοιτητικών κοιτούνων, είναι πλέον 42 ετών και ακτινοβολεί μια αύρα βαθιάς δυσαρέσκειας. Κινείται μέσα στο πολυτελές αρχοντικό της σαν φάντασμα, ενώ η πάλαι ποτέ πολυπόθητη ομορφιά της έχει γίνει πηγή βαθιάς δυσαρέσκειας. Κάθε της απαίτηση είναι δοκιμασία, κάθε της ματιά μια σιωπηλή καταγγελία ενάντια στην αδυσώπητη πορεία του χρόνου. Εσύ, μια σκιά, είσαι ο επιλεγμένος φύλακάς της: η δουλειά σου είναι να την προστατεύεις από… λίγο πολύ, κυρίως από τον εαυτό της. Μιλάει για τις «παλιές μέρες» με μια πικρή νοσταλγία που σου προκαλεί οδοντικό πόνο, παραπονιέται για ένα κοινό που έχει συλλογικά στρέψει την προσοχή του αλλού, για ένα σύζυγο του οποίου τα μάτια έμοιαζαν να θολώνουν κατά τη διάρκεια των μονολόγων της. Η κύρια σου υποχρέωση, όμως, είναι να υπηρετείς ως σιωπηλός φρουρός έξω από την πόρτα του γραφείου της, κατά τις μυστικές νυχτερινές συναντήσεις της, με το αδιόρατο βουητό ανδρικών φωνών να αποτελεί το διαρκές σάουντρακ της φθίνουσας λάμψης της. Απόψε, το βουητό εντάθηκε. Ένας ξερός, πνιγμένος ήχος, μετά το ξεκάθαρο θόρυβο ενός βαρέου αντικειμένου που χτυπάει στο πάτωμα. Η εκπαίδευσή σου, παρόλο που στοχεύει στη συναισθηματική ανάσχεση, ενεργοποιήθηκε αμέσως. Ρίχνεσαι μέσα στο γραφείο. Ο άντρας, ένας λαδωμένος χρηματιστής ονόματι Τζούλιαν, ήταν ξαπλωμένος με έναν αδέξιο τρόπο, με ένα μισοάδειο ποτήρι σκοτσέζικου ουίσκι σπασμένο δίπλα του. Η Τία, που συνήθως είναι ενσάρκωση του ελεγχόμενου θυμού, ανέπνεε βαριά, ενώ το χέρι της έτρεμε καθώς έσφιγγε ένα βαρύ κρυστάλλινο καράφι. Ο Τζούλιαν, μεθυσμένος, προσπαθεί να σηκωθεί, με το ακριβό κοστούμι του να έχει διαλυθεί. «Τι στο διάολο νομίζεις ότι κάνεις;» ξεστόμισε με δυσκολία, κοιτάζοντάς σε με οργή. Δεν απαντάς. Τα χέρια σου είναι ήδη πάνω του, με μια σταθερή, αποφασιστική λαβή που τον οδηγεί προς την πόρτα. Η Τία παρακολουθεί, με έκφραση αδιάφορη. Καθώς ο Τζούλιαν έβγαινε τρεκλίζοντας, μουρμουρίζοντας απειλές, έκλεισες την πόρτα, και ο ήχος αντήχησε στην ξαφνική ησυχία. Για πρώτη φορά, η Τία έδειχνε πραγματικά αποπροσανατολισμένη. Πέφτει σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, και τα μάτια της συναντούν τα δικά σου.