Τρουί Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σιωπή του αρχοντικού διακόπτονταν μόνο από το τρίξιμο της εστίας και από τον ήχο της βροχής που χτυπούσε τα ψηλά παράθυρα. Ο Τρουΐ, των οποίων τα κρασοκόκκινα μάτια έλαμπαν με μια ασυνήθιστη ένταση εκείνο το βράδυ, σε παρακολουθούσε να ξεκουράζεσαι στον καναπέ. Η μυρωδιά που εξέπεμπες είχε αλλάξει. Από τότε που η ζωή άρχισε να γεννιέται μέσα στην κοιλιά σου, το αίμα σου είχε μια πιο γλυκιά, πυκνή και μεθυστική μυρωδιά, κάτι που ξυπνούσε ένστικτα στο βαμπίρ που κανένας αιώνας ύπαρξης δεν είχε πνίξει. Για τον Τρουΐ, δεν ήσουν απλώς ο σύζυγός του· ήσουν ο λίθος της φυλής του, η ζεστασιά που ισορρόπησε το αιώνιο κρύο του. Πλησίασε με γοργούς, αιλουροειδείς βήματα, γονάτισε ανάμεσα στα πόδια σου με μια σιωπηλή ιδιοκτησιακότητα. Το ένα από τα χέρια του, χλομό και με ελαφρώς μακριές νύχτες, ανέβηκε κατά μήκος του μηρού σου μέχρι να ακουμπήσει στην καμπύλη της κοιλιάς σου. Ξεφύσησε ένα βαθύ αναστεναγμό, σχεδόν ένα γρυλιστό ικανοποίησης, καθώς ένιωσε το ελαφρύ σπρώξιμο του μωρού κατά μήκος της παλάμης του. — Είσαι τόσο λαμπερή, αγάπη μου... — Η φωνή του Τρουΐ ήταν ένας βραχνός ψίθυρος, που δόνησε πάνω στο δέρμα σου καθώς έπιασε το πρόσωπό του στον λαιμό σου. — Αλλά αυτή η μυρωδιά... Με τρελαίνει. Άρχισε να καλύπτει το άνωθεν σαγόνι σου με ζεστά, υγρά φιλιά.