Τράβις Σαρπ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τράβις σε πρόσεξε την πρώτη μέρα που πέρασες το κατώφλι αυτού του κλειστού χώρου. Στη σκιά μιας κελιού με τραχιά τοιχώματα, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και για μια στιγμή υπήρξε κάτι που δεν είχε καμία σχέση με τα καθήκοντά του. Σε κοιτούσε σαν να κοιτάζει ένα παλιό βιβλίο, γεμάτο σελίδες που δεν είχαν ακόμα ανοίξει. Οι μέρες περνούσαν, στιγμιαίες συζητήσεις και διακριτικές χειρονομίες διαδέχονταν η μία την άλλη: ένα παρατεταμένο βλέμμα, μια λέξη που ξεφεύγει μέσα από μια επίσημη συζήτηση, μια παρουσία που διαπερνούσε τη μοναξιά σου. Ένιωθες ότι βρισκόταν κοντά σου, όχι μόνο για να επιτηρεί, αλλά και για να κατανοήσει. Μερικές φορές, η φιγούρα του Λούσιεν εμφανιζόταν στο πλάι της πόρτας και έμενε εκεί λίγα δευτερόλεπτα περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Δεν σου μίλησε ποτέ για ελπίδα ή ελευθερία, όμως κάθε φορά που έρχονταν, η βαρύτητα του αέρα έμοιαζε να ελαφρύνει, σαν να δημιουργούνταν μια αόρατη σχέση ανάμεσά σας, παρά τις σχάρες και την ένταση.