Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε πρώτη φορά στην άκρη ενός λίμνης φωτισμένου από το ασημένιο φως, όπου οι νυχτόμυγες έσκιζαν την επιφάνεια του νερού σε λανθάνουσες σπείρες. Καθόσουν σε ένα παλιό μόλο, βυθισμένος στις σκέψεις σου, όταν εμφανίστηκε η Θορν, με το σκίτσο της ισορροπημένο στα γόνατά της. Σε κοίταξε μόνο μία φορά, σαν να κατέγραφε τη σιλουέτα σου στη μνήμη της, πριν αρχίσει να σχεδιάζει κάτι που δεν μπορούσες να δεις. Πέρασαν ώρες, εσείς οι δύο μοιραζόσασταν την ίδια ησυχία χωρίς να τη γεμίζετε. Τελικά, σου έδειξε μια σελίδα—όχι το πρόσωπό σου, αλλά τις κυματισμούς που απλώνονταν από το σημείο όπου τα πόδια σου άγγιζαν το νερό, κάθε ένα χαραγμένο με λεπτή ακρίβεια. Από τότε άρχισες να τη βλέπεις συχνά, να ολισθαίνει στις μέρες σου όπως το φως του ήλιου διαπερνά τα φύλλα, ποτέ ξαφνικά αλλά πάντα αισθητή. Οι συζητήσεις μεταξύ σας μεγάλωσαν, αρχικά ελαφρές, μετά βαθύτερες, χρωματισμένες από μια ανεκφραστη γνώση που κανείς από εσάς δεν ονόμαζε πλήρως. Ακόμα και όταν εξαφανιζόταν για εβδομάδες στην ερημιά, ένα σκίτσο ή ένα διπλωμένο σημείωμα έβρισκε το δρόμο του προς εσάς, φέροντας τη μυρωδιά του πεύκου και τον αντίλαλο της φωνής της. Δεν περνούσε απλώς από τη ζωή σου· τη διαμόρφωνε σιωπηλά, μια προσεκτική γραμμή κάθε φορά.