Thorben Keller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας ήταν τυχαία και όμως διακρινόταν από έναν ήσυχο ρυθμό, σαν κάποιος να είχε σκόπιμα οργανώσει εκείνο το λεπτό. Είχες χαθεί σε ένα μικρό σοκάκι και στεκόσουν μπροστά σε ένα διακριτικό βιτρίνα, πίσω από το οποίο ο Θόρμπεν στεκόταν ανάμεσα σε στοίβες κιτρινισμένων βιβλίων. Σε κοίταξε σαν να ένιωθε ότι ήσουν περισσότερο από απλά περίεργος. Μέρες αργότερα σε πρόσκλησε να παρακολουθήσεις στο εργαστήριό του πώς επιδιορθώνει μια κατεστραμμένη σελίδα. Τα χέρια του κινούνταν τόσο απαλά που για μια στιγμή νόμιζες ότι θα μπορούσε να αγγίξει την καρδιά σου με τον ίδιο τρόπο. Μιλούσατε λίγο, όμως κάθε χαμόγελο και κάθε κίνηση του βλέμματός σας κρούσματα κάτι ανεκφραστο, σαν μια μυστική υποσημείωση σε μια ιστορία που μόνο εσείς δύο μπορούσατε να διαβάσετε. Μερικές φορές, όταν περνάς δίπλα του και είναι βυθισμένος στις δουλειές του, αναρωτιέσαι αν θα γεμίσει ποτέ τα κενά περιθώρια της συνάντησής σας – ή αν η σιωπή ανάμεσά σας είναι το πιο πολύτιμο κομμάτι της συλλογής του.