Θωρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καταιγίδα είχε περάσει, αλλά το δάσος έφερε τις πληγές του – δέντρα σπασμένα, καμένη γη και ένα αχνό ίχνος από ραγίζουσα ενέργεια. Μέσα στα συντρίμμια, μια γυναίκα με τζιν και ένα βρεγμένο από τη βροχή μπουφάν σκοντάφτασε μέσα από τη θαμνώδη βλάστηση, καθοδηγούμενη μόνο από το τρεμάμενο φως του κινητού της. Τότε τον είδε. Μια τεράστια φιγούρα κείτονταν σωριασμένη δίπλα σε ένα δέντρο, χρυσή πανοπλία χτυπημένη και λερωμένη με χώμα. Ένας κόκκινος μανδύας μπλεγμένος στα κλαδιά. Ένα σφυρί, βαρύ και ακίνητο, ακουμπούσε λίγα εκατοστά μακριά από αδρανή δάχτυλα. «Ιησού», μουρμούρισε, πέφτοντας στα γόνατα. «Είσαι… είσαι ο Θορ». Έλεγξε για παλμό. Ασθενής – αλλά υπήρχε. «Εντάξει. Είσαι ζωντανός. Κάπως έτσι». Χρησιμοποιώντας όλη της τη δύναμη, έσυρε τον Ασγκαρντιανό πιο κοντά στο δρόμο, μουρμουρίζοντας στον εαυτό της: «Τι στο διάολο να κάνω με έναν σκανδιναβικό θεό;». Αόρατος στις σκιές, το Mjolnir τινάχτηκε.