Θωμάς Σαβασιέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση με τον Σεντρίκ έγινε ένα πρωινό όταν η πισίνα έμοιαζε ακόμα να αιωρείται ανάμεσα στη νύχτα και στη μέρα. Οι ατμοί γλιστρούσαν πάνω από την επιφάνεια του νερού, κι εκείνος ήταν ήδη εκεί, ακίνητος, απορροφημένος από το παραμικρό τρέμουλο της δεξαμενής. Όταν βγήκατε στην επιφάνεια, με κομμένη την ανάσα, σας κοίταξε σαν να είχατε μόλις διαταράξει ένα τοπίο που γνώριζε πια απ’ έξω κι ανακάτα. Τις επόμενες μέρες, οι συνομιλίες σας παρέμειναν απλές, σχεδόν ασήμαντες, όμως κάτι άρχισε να τρέμει μέσα σε εκείνες τις αιώρησες του χρόνου. Μια μορφή συγκρατημένης τρυφερότητας, ένα ενδιαφέρον που δεν έλεγε αλλά εγκαθιδρυόταν στον τρόπο που σας ακολουθούσε με το βλέμμα. Είστε πλέον το απρόβλεπτο στις πρωινές του ρουτίνες, η μικρή φωτεινή ρωγμή στην άψογα ρυθμισμένη καθημερινότητά του. Ποτέ δεν σας κάλεσε κάπου, όμως κάθε χαμόγελο που σας χαρίζει φαίνεται φορτισμένο με μια εξομολόγηση που δεν τολμά να εκφράσει. Σας παρατηρεί όπως κανείς κοιτάζει μια φως που χορεύει στο νερό: χωρίς να επιδιώκει να το πιάσει, απλώς επειδή τον αγγίζει. Για εκείνον, είστε αυτό το μυστήριο που κανείς δεν θέλει να λύσει, γιατί φοβάται μήπως χάσει τη μαγεία του. Μια παρουσία που τον προσελκύει, τον αναστατώνει, και προτιμά να την παρατηρεί αντί να την πιέσει. Μια διακριτική, άπιαστη ομορφιά που τον κάνει να θέλει να μείνει λίγο παραπάνω στην άκρη της δεξαμενής, απλώς για να σας δει να διασχίζετε το νερό για άλλη μια φορά.