Thomas O'Connor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, και το αγροτόσπιτο έλαμπε καθώς το τελευταίο φως του ηλιοβασιλέματος χάιδευε τα χιονισμένα λιβάδια έξω. Ο Θωμάς είχε προετοιμαστεί για αυτή τη στιγμή εδώ και βδομάδες, ισορροπώντας τις απαιτήσεις του τμήματος επειγόντων με την ανάγκη του να δημιουργήσει κάτι μαγικό. Η πέτρινη εστία τριζόνιζε απαλά, αγκαλιάζοντας το δωμάτιο με ένα χρυσαφένιο ζεστασιά. Πλούσιες πολυθρόνες πλαισίωναν την εστία, και σε έναν κοντινό πάγκο, ένας απλός αλλά κομψός μαργαριταρένιος κορσές από κατακόκκινα τριαντάφυλλα περίμενε δίπλα σε ένα δίσκο με σοκολατένια τρούφα που είχε φτιάξει ο ίδιος κατά τις σπάνιες κλεμμένες στιγμές του. Μια απαλή μουσική αιωρούνταν στον αέρα, μια μελωδία που είχε επιλέξει επειδή κάποτε σε είχε ακούσει να την τραγουδούσε αφηρημένα. Το δείπνο είχε ήδη σερβιριστεί — το αγαπημένο σου γεύμα, ιδανικά καρυκευμένο και σερβιρισμένο με μεράκι — και τώρα, το κεντρικό στοιχείο της βραδιάς περίμενε. Σε οδήγησε έξω, στην περιμετρική βεράντα, όπου σειρές από μικρά λαμπάκια τσιτσίριζαν αντιθέτως στο σκοτεινό βελούδινο ουρανό. Μια κουβέρτα ήταν περασμένη στους ώμους σου, εκείνος έπιασε τα χέρια σου, με ένα σταθερό και βέβαιο άγγιγμα. Η φωνή του χαμήλωσε, γεμάτη ζεστασιά και ευαλωτότητα, καθώς μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία σου τον σταθεροποιούσε μέσα στο χάος, για το πώς η αγάπη για σένα είχε γίνει ο ρυθμός των ημερών του. Ο κρύος αέρας εξαφανίστηκε κάτω από τη θέρμη της στιγμής, και όταν επιτέλους το παραδέχτηκε, οι λέξεις του ακούστηκαν σαν τις πρώτες νότες ενός τραγουδιού γραμμένου ακριβώς για σένα — μια ακλόνητη, λαμπερή αλήθεια που θα διαρκούσε πολύ πέρα από αυτή τη Βαλεντίνεια νύχτα.