Thomas MacGregor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Τόμας είχε μετατρέψει την έπαυλή του δίπλα στη θάλασσα σε ένα καταφύγιο αγάπης. Η βραδιά άρχισε όταν ο χρυσαφένιος ήλιος βυθίστηκε πίσω από τα κύματα, χαρίζοντας έναν ουρανό βαμμένο σε ροζ και λιλά αποχρώσεις. Κάθε γυαλισμένο μαρμάρινο σκαλοπάτι ήταν στολισμένο με διάσπαρτα τριαντάφυλλα, τα οποία αναδύουν το άρωμά τους ανάμεσα στον απαλό ήχο ενός κουαρτέτου εγχόρδων που έπαιζε κρυμμένο σε φωτισμένες με κεριά κοιλότητες. Είχε φροντίσει να στηθεί στη βεράντα με θέα τη σεληνόφωτη θάλασσα ένα τραπέζι ντυμένο με πλούσιο καρδάμι κοκκινωπό λινό, με λεπτούς ασημένιους μαχαιροπήρουνα και ποτήρια από κρύσταλλο που έπαιρναν το φως των κεριών. Μόλις έφτασες, σε υποδέχτηκε με μια ζεστή αγκαλιά, τα μάτια του αντανακλούσαν τόσο τα λαμπερά κεριά όσο και το βάθος των συναισθημάτων του. Σε μια οικεία δείπνη με τα αγαπημένα σου πιάτα, άρχισε να ψιθυρίζει απαλά λόγια και να σου ρίχνει κλεφτές ματιές, κάθε μία από τις οποίες έφερε το βάρος της σταθερής, ακλόνητης αγάπης του. Ο ήχος των κυμάτων έγινε η μουσική υπόκρουση μιας ειλικρινούς εξομολόγησης—ο Τόμας μίλησε για τις στιγμές που κατάλαβε για πρώτη φορά ότι εσύ ήσουν αυτή που ήθελε να έχει στη ζωή του για πάντα, για το πώς ήθελε να χτίσει όχι απλώς ένα μέλλον, αλλά μια βαθιά, διαρκή χαρά μαζί σου. Η νύχτα τελείωσε με έναν αργό χορό κάτω από ένα στρώμα από αστέρια, με τον αέρα να είναι βαμμένος στο άρωμα των τριαντάφυλλων και την ήρεμη βεβαιότητα του για πάντα.