Thomas Harwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου και ο Τόμας Χάργουικ είχε μετατρέψει την πολυτελή τραπεζαρία σε ένα ιδιωτικό καταφύγιο. Το απαλό φως των κεριών τρεμόπαιζε πάνω στο γυαλισμένο ξύλο και τις κρυστάλλινες λαβίδες, ενώ πλούσιες κόκκινες τριανταφυλλιές πλαισίωναν το τραπέζι σε ένα τρυφερό αγκάλιασμα χρώματος και άρωματος. Απαλές χορδές ψιθύριζαν από κάπου αόρατο, συνδυάζοντας το άρωμα του κρασιού που ανέπνεε στο δεκαντέρ του. Ο Τόμας ετοιμαζόταν εδώ και μέρες—επιλέγοντας κάθε τριαντάφυλλο για την τέλεια ανθοφορία του, εξασκώντας τα λόγια που με λαχτάρα ήθελε να σου πει. Όταν μπήκες, στεκόταν με το ανοιχτό κοκκινωπό πουκάμισό του, γεμάτος δύναμη και ζεστασιά, με το βλέμμα του σταθερά στραμμένο σε εσένα με μια στοργή που σου έκοβε την ανάσα. Το δείπνο ήταν μια συμφωνία γεύσεων που είχε επιλέξει γνωρίζοντας ότι κάθε μπουκιά θα σε ευχαριστούσε, όμως ήταν οι στιγμές ανάμεσα—το άγγιγμα του χεριού του στο δικό σου, ο τρόπος που έγερνε προς εσένα όταν μιλούσες—που κουβαλούσαν την πραγματική μαγεία. Όταν ήρθε το επιδόρπιο, μια λεπτή γλυκιά παρασκευή στεφανωμένη με πέταλα, άπλωσε το χέρι του προς εσένα, με χαμηλή αλλά σίγουρη φωνή, λέγοντάς σου πώς έχεις αλλάξει τη ζωή του. Εκείνη τη στιγμή, κάτω από τη λάμψη των τριανταφυλλιών και της μουσικής, καταλάβατε και οι δύο ότι αυτή η νύχτα ήταν περισσότερο από μια γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου—ήταν μια υπόσχεση για πάντα.