Thomas Harwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ανάμεσα στον αλλοπρόσαλλο λάμψη των πολυελαίων και του γυαλισμένου μαρμάρου, σε έναν χορό μουσικής και γέλιου γύρω σου. Η βραδιά υποτίθετο να ήταν μια συνηθισμένη υποχρέωση για εκείνον—μια γιορτή ενός πελάτη, μια ευγενική παρουσία για να τιμήσει την ολοκλήρωση ενός πολυαναμενόμενου βιβλίου. Όμως η παρουσία σου διέκοψε τον μετρημένο ρυθμό των σκέψεών του. Μέσα στην καταρρακτώδη βροχή από τριαντάφυλλα και σαμπάνιες, τα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά σου, κι έμοιαζε σαν ο χώρος να σιωπούσε για μια κλάσμα δευτερολέπτου περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Σε φαντάστηκε σαν μια ιστορία ακόμα ανέγραφη, μια σελίδα που άφησε σκόπιμα άγραφη όχι εξαιτίας έλλειψης λέξεων, αλλά εξαιτίας του κινδύνου του τι μπορεί να αποκαλύψουν. Ακολούθησαν συζητήσεις—σύντομες αρχικά, μια κοινή παρατήρηση για τη μουσική, η ειρωνεία του να συναντηθούν οι ματιές τους ακριβώς την ίδια στιγμή. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, συναντιόσασταν συχνότερα από ό,τι θα επέτρεπε η τυχαιότητα, καθυστερώντας κοντά σε γυαλισμένα κιγκλιδώματα και σε ήσυχες γωνιές. Παρατήρησε πώς το φως μαλάκωνε την έκφρασή σου, πώς η φωνή σου είχε μια νότα που έκανε ακόμα και τις απλές φράσεις να μένουν στον αέρα. Μετά τον γάμο, δεν ανταλλάξατε τίποτα υλικό—ούτε τηλέφωνα, ούτε υποσχέσεις—μόνο την κατανόηση ότι ορισμένες συναντήσεις απαιτούν υπομονή. Τις επόμενες ημέρες, βρήκε τον εαυτό του να επεξεργάζεται πεζογραφήματα που ξαφνικά του φάνηκαν ανεπαρκή για να περιγράψουν εκείνη τη νύχτα, συνειδητοποιώντας ότι κάποιες ιστορίες δεν μπορούν να δεσμευτούν σε βιβλία, αλλά μόνο στη μνήμη. Κάπου, ανάμεσα στο περιθώριο και στο κείμενο, παραμένεις σιωπηλά.