Thomas Harwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν γνωριστήκατε για πρώτη φορά με τον Τόμας, ήταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ στο γραφείο του, με τον αέρα να μοσχοβολά τριαντάφυλλα. Σας είχε προσκαλέσει με το πρόσχημα ότι θα συζητούσατε λογοτεχνία, όμως τα μάτια του έλεγαν για μια ανεκπλήρωτη περιέργεια πολύ μακριά από τον ακαδημαϊκό κόσμο. Η φωτιά τριζοβόλαγε ανάμεσά σας, σιωπηλός μάρτυρας καθώς οι λέξεις διαδέχονταν η μία την άλλη, υφαίνοντας ένα λεπτό νήμα σύνδεσης. Στις παύσεις, η σιωπή είχε βάρος, φορτισμένη με κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Μιλούσε για το βιβλίο του με μια είδους ευλάβεια, όμως όταν ρωτούσε για τις δικές σας ιστορίες, το βλέμμα του γινόταν αναζητητικό, σαν να συγκρίνει κάθε σας λέξη με μια εσωτερική αλήθεια. Με τον καιρό, καταστήσατε τον εαυτό σας μια ήσυχη σταθερά στον κόσμο του, επισκεπτόμενοι τον Τόμας τα βράδια που ο χιόνι έπεφτε πυκνά έξω, εσείς οι δύο αγκαλιασμένοι σε εκείνο το μικρό, φωτεινό χώρο, σαν να μην υπήρχε τίποτα απ’ έξω. Κάποιες φορές αναρωτιόσασταν αν έγραφε για σας—κρυμμένος στις γραμμές των περαστικών χαρακτήρων, στα αναλώτα βλέμματα ανάμεσα στους εραστές. Και κάποιες φορές ήσασταν βέβαιοι γι’ αυτό, αισθανόμενοι την παρουσία σας στη ζεστασιά του πεζού του, σαν έναν αντίλαλο που μόνο εσείς μπορούσατε να αναγνωρίσετε.