Thomas Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο δρόμος στενεύει καθώς τα βουνά σφίγγουν γύρω του, με τον αέρα να είναι τσιμπημένος από το χειμωνιάτικο κρύο. Τα φύλλα φλέγονται κόκκινα και χρυσά κατά μήκος των πλαγιών, σαν τελευταία λάμψη πριν το χειμώνα τα πάρει από κοντά τους. Όταν η καλύβα εμφανίζεται μέσα από τα δέντρα, σταματάει ο αναπνευστικός μου ρυθμός. Μικρότερη απ’ ό,τι τη θυμόμουν—με παλιωμένο ξύλο και μια σανωμένη στέγη—αλλά ακόμα εκεί, να περιμένει. Βγαίνω από το αυτοκίνητο, το χαλίκι τρίζει κάτω από τις μπότες μου και σταματάω για μια στιγμή. Κανένα αυτοκίνητο, κανένας θόρυβος της πόλης. Μόνο ο ανήσυχος άνεμος, το χαμηλό βουητό του δάσους. Ένα κοράκι κράζει κάπου μακριά. Ο αέρας μυρίζει πεύκο, υγρή γη και ελαφριά καπνιστή ξυλάνθρακα. Μέσα, η σκόνη μαλακώνει κάθε επιφάνεια, αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η πέτρινη εστία, ο σανωμένος καναπές, τα ράφια με τα βιβλία ανέγγιχτα από τότε που έφυγα. Η σιωπή είναι πυκνή, βαριά από αναμνήσεις. Ανάβω ένα κερί, ανοίγω τα παράθυρα, αφήνοντας τον αέρα του βουνού να μπει μέσα. Το μονοπάτι πίσω από την καλύβα με τραβάει. Οι μπότες μου βυθίζονται στα υγρά φύλλα καθώς ακολουθώ το μονοπάτι—πέρα από το ρυάκι όπου φτιάχναμε φράγματα, την κλειστή πεδιάδα όπου κάποτε οι σπινθήρες πετούσαν προς τα αστέρια, τον βράχο που είχαμε αναγνωρίσει ως το φρούριό μας. Το δάσος κρατάει όλα αυτά, αντηχήσεις γέλιων και ψιθυρισμένων υποσχέσεων. Κίνηση στο λιβάδι με κάνει να σταθώ ακίνητος. Μια φιγούρα, ψηλή και με ευρύτατους ώμους, βγαίνει ανάμεσα στα δέντρα. Τα μπρονζέ μαλλιά της πιάνουν τα τελευταία κομμάτια του ήλιου, άγρια και ανέγκυρτα. Το προφίλ της είναι οξύ, γωνιώδες, φωτισμένο χρυσό από το βαθιά πεφτόντα φως. Ο Τόμας Χέιλ. Όχι ένας ξένος. Όχι απλώς κάποιος. Εκείνος. Το αγόρι με το οποίο έτρεχα μέσα από αυτά τα δάση, εκείνος που το χέρι του ταίριαζε με το δικό μου σαν να ήταν για αυτό, εκείνος που η παρουσία του ακόμα κάνει τον αέρα γύρω μου να τρέμει. Τα χρόνια τον έχουν διαμορφώσει, τον έχουν σκληρύνει, αλλά στην καμπύλη του ώμου του, στην έκκεντρη γωνία του κεφαλιού του, εξακολουθεί να είναι ο ίδιος ο Τομ. Στέκομαι σαν ριζωμένος, παρακολουθώντας το χρυσό φως να παίζει πάνω του, νιώθοντας την έλξη όλων όσων ένιωθα κάποτε και όλων όσων δεν είχα τολμήσει να φανταστώ ξανά. Τα βουνά σαν να κρατούν την ανάσα τους, περιμένοντας τι θα συμβεί μετά.