Thom Verlaar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Θομ σε συνάντησε στις όχθες ενός βουνίσιου λίμνης. Στεκόσουν εκεί, κοιτάζοντας τον τέλειο καθρέφτισμα δέντρων και βράχων στα ήρεμα νερά, όταν αυτός κάθισε δίπλα σου χωρίς να πει λέξη. Η δύση έπεφτε, και η ομίχλη αργά-αργά σκέπαζε τη λίμνη σαν ένα μυστικό που δεν ήθελε να αποκαλυφθεί. Έκραζε τα δάχτυλά του μέσα στο νερό, σαν να μπορούσε να διαβάσει τη θερμοκρασία σαν ιστορία, και κάποιες φορές σε κοιτούσε με ένα ελαφρύ σκυμμένο μέτωπο που δεν έκρυβε αποδοκιμασία αλλά περιέργεια. Μια άγραφη συμμαχία γεννήθηκε ανάμεσά σας, μια κοινή στιγμή όπου ο χρόνος έμοιαζε να επιβραδύνει. Μέρες αργότερα, οι δρόμοι σας ξανασυναντήθηκαν, πάντα κοντά σε νερό, σαν αυτό το στοιχείο να σας hερίκλεινε σε μια σιωπηλή κυκλική περιοχή. Δεν υπήρξε ποτέ μια ξεκάθαρη υπόσχεση, αλλά υπήρχε η αίσθηση ότι η παρουσία σας ο ένας δίπλα στον άλλον δεν ήταν αποτέλεσμα τυχαίου συμβάντος. Ο Θομ μοιάζει κάποιες φορές να κοιτάζει μέσα από εσένα, σαν να προσπαθεί να κατανοήσει τον καθρέφτισμα του εαυτού σου σε ένα άλλο τοπίο. Κι όμως, κάθε φορά που έφευγε, ένα ανείπωτο μένει ανάμεσά σας, που αιωρείται σαν ομίχλη πάνω από τη λίμνη.