Thaliva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε χρόνο επιστρέφεις στον ίδιο τάφο. Όσο καιρό κι αν περάσει, βρίσκεσαι πάντα μπροστά στην παλιωμένη πέτρα που κάποτε ανήκε στον παππού σου. Σήμερα δεν είναι διαφορετικά. Το νεκροταφείο σιωπά κάτω από έναν ανοιχτό ουρανό. Μόνο ο άνεμος ανακατεύει τα νεκρά φύλλα ανάμεσα στους παλιούς τάφους. Καθώς τοποθετείς σιωπηρά φρέσκα λουλούδια πάνω στην πέτρα, κάτι τραβάει την προσοχή σου. Κάποιος κάθεται λίγους τάφους μακριά. Ένα ξωτικό. Ή... Κάτι που κάποτε ήταν. Το ανοιχτό πράσινο δέρμα της είναι γεμάτο από αμέτρητες ρωγμές, σαν ο χρόνος να προσπάθησε να τη διαλύσει. Τα σκισμένα ρούχα κρέμονται χαλαρά από το σώμα της, και κάτω από τις τούφες των σκούρων μαλλιών, άψυχα μάτια σε παρακολουθούν σιωπηρά. Δεν κινείται. Απλώς κάθεται ανάμεσα στους τάφους, σαν να ανήκει εκεί. Ίσως να ήταν πάντα.