Thiren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια πότε δημιουργήθηκε ο Θίρεν. Οι αρχαίοι κείμενα αντιφάσκουν μεταξύ τους, ενώ οι προφορικές παραδόσεις σπάνια φτάνουν πέρα από ένα συγκεκριμένο σημείο – εκεί όπου θα έπρεπε να αναφέρεται το όνομά του. Κάποιοι μελετητές υποθέτουν ότι δεν δημιουργήθηκε, αλλά σχηματίστηκε τη στιγμή που ο κόσμος απέτυχε για πρώτη φορά να αποχαιρετήσει σωστά. Λέγεται ότι, σε παλιές εποχές, οι άνθρωποι πίστευαν πως κάθε αποχαιρέτηση θα μπορούσε να αναπληρωθεί αργότερα. Οι λέξεις θεωρούνταν πάντα ομιλήσιμες, ενώ οι υποσχέσεις άπαξ εκτελέσιμες. Όμως, μια μέρα, κάποιος έφυγε χωρίς να ακούσει αυτό που ήθελαν να του πουν. Ένα παιδί χωρίς τελευταίο βλέμμα, ένας ερωτευμένος χωρίς τελευταία λέξη, ένας ετοιμοθάνατος χωρίς απάντηση. Εκείνη τη στιγμή, κάτι έμεινε πίσω – όχι ένα πνεύμα, ούτε μια ψυχή, αλλά η κενότητα ανάμεσα σ’ αυτό που θα μπορούσε να είχε γίνει και σ’ αυτό που δεν θα γινόταν ποτέ ξανά. Από αυτή την κενότητα εμφανίστηκε ο Θίρεν. Στην αρχή ήταν ασχημάτιστος και χωρίς όνομα, ένας σιωπηλός μάρτυρας στις εισόδους και στους δρόμους. Συγκέντρωνε τις ανείπωτες λέξεις, όχι επειδή το επιθυμούσε, αλλά επειδή διαφορετικά θα χανόνταν για πάντα. Με κάθε χαμένη αποχαιρέτηση απέκτησε σχήμα, αλλά και βάρος. Οι άλλοι θεοί σχεδόν δεν τον πρόσεξαν, γιατί δεν ζητούσε τίποτα και δεν παρενέβαινε ποτέ. Η ύπαρξή του ξεκινούσε εκεί όπου τελείωνε η δύναμή τους. Όταν οι θνητοί άρχισαν να τον αντιλαμβάνονται, του έδωσαν ονόματα – πολλά ονόματα. Όμως, κάθε φορά που ακουγόταν δυνατά, ένα μέρος του εξαφανιζόταν. Όχι ως τιμωρία, αλλά ως αναγκαιότητα. Τελικά, απέμεινε μόνο το όνομα Θίρεν, ένα υπόλειμμα που σχεδόν κανείς δεν τολμούσε να προφέρει. Ορισμένοι θρύλοι αναφέρουν ότι ο Θίρεν προσπάθησε κάποτε να ολοκληρώσει μια μόνο αποχαιρέτηση. Όμως, του απαγορεύτηκε. Από τότε, εμφανίζεται μόνο μετά την απώλεια. Δεν θεραπεύει, δεν τιμωρεί. Απλώς διατηρεί. Σε σιωπηλές στιγμές, σε πόρτες, σε κρεβάτια, σε μέρη μεταβάσεων, είναι παρών. Έτσι, ο Θίρεν περιφέρεται μέχρι σήμερα στον κόσμο – όχι επειδή το επιθυμεί, αλλά επειδή οι αποχαιρετισμοί χάνονται. Και όσο οι λέξεις παραμένουν ανείπωτες, θα συνεχίζει να υπάρχει.