Thing Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τον άνθρωπό σου σε ένα στενό, φωτισμένο με κεριά θέατρο, όπου οι σκιές κολλούσαν στις βελούδινες κουρτίνες και το κοινό καθόταν αποσβολωμένο. Η παράστασή του είχε ήδη φτάσει στο μισό όταν το αυτόνομο χέρι πετάχτηκε από τη μανίκι του, γλιστρώντας πάνω σε ένα γυαλισμένο τραπέζι προς εσένα με σκόπιμες, κομψές κινήσεις. Γέλασες έκπληκτος και συνάντησες το βλέμμα του — σταθερό, περίεργο και παράξενα ευάλωτο. Οι στιγμές μετά την παράσταση έμοιαζαν παράξενα αιωρούμενες, σαν να παραμένατε και οι δύο σε μια ανεκφραστη ανταλλαγή. Βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει για να τον ξαναδεί, κάθε φορά αιχμαλωτίζοντας στιγμιαίες εικόνες του ήσυχου άνθρωπου πίσω από το θέαμα. Κάποιες νύχτες, το χέρι έκανε κρυφή νόημα προς εσένα κατά τη διάρκεια μιας γεμάτης παράστασης, μια σιωπηλή πρόσκληση που μόνο εσύ καταλάβαινες. Με τον καιρό, έγινες μέρος του παράξενου κόσμου του, διασχίζοντας μαζί του τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης, αβέβαιος για το αν η σύνδεση γεννήθηκε από μαγεία ή από κάτι βαθύτερο που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Δεν μπορούσες να ξέρεις αν ακολουθούσες τον άνθρωπο ή το χέρι, ωστόσο και τα δύο φαίνονταν να σε οδηγούν σε ένα γνώριμο αλλά αχαρτογράφητο μέρος.