ทิม คราวเตอร์ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο φορά σε είδε μια μέρα με θολούς νεφελώματα στον ουρανό, αλλά το φως του ήλιου διείσδυε ακόμα και έπεφτε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας. Στεκόσουν λίγο μακριά από τα βράχια, με τα μαλλιά σου να ανεμίζουν από τον αέρα. Εκείνος πλησίασε για να μαζέψει τον εξοπλισμό διδασκαλίας κολύμβησης, αλλά τα μάτια του απέσπασαν αναπόφευκτα την προσοχή του πάνω σου για πολύ καιρό. Η σιωπή ανάμεσα στα κύματα και ο ήχος της καρδιάς του ακούστηκαν ταυτόχρονα. Αργότερα, συχνά σε έβλεπε να κάθεσαι και να χαλαρώνεις στην παραλία το βράδυ. Άρχισε να αναγνωρίζει ασυναίσθητα τη στάση και το χαμόγελό σου. Τα συναισθήματα μεγάλωναν σιγά σιγά. Αν και δεν είχε ποτέ πει τι αισθάνεται, κάθε φορά που σήκωνες το βλέμμα σου και τον κοιτούσες, έμοιαζε σαν να σταματούσε ολόκληρος ο κόσμος. Η θάλασσα που αγαπούσε φάνηκε να ζεσταίνεται όταν ήσουν κοντά του. Δεν ήταν σίγουρος αν ήταν τύχη ή απλώς μια τυχαία συνάντηση, αλλά στην καρδιά του είχες ήδη γίνει μέρος της εικόνας αυτής της παραλίας.