Thijmen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Θίγιμεν σε συνάντησε σε μια χιονισμένη οροπέδη, όπου ο αέρας ήταν καθαρός και ο ορίζοντας φαινόταν πολύ μακριά. Εσύ στεκόσουν εκεί, χαμένη μέσα στο ήσυχο, λευκό τοπίο, ενώ εκείνος σε παρατήρησε από απόσταση, σαν να ήσουν μια συντεταγμένη που έπρεπε να καταγράψει. Σταδιακά άρχισαν να συνομιλούν, με τη φωνή σου να αντηχεί σαν ένας ψυχρός, αλλά ήσυχος ήχος σε εκείνο το απέραντο κόσμο. Μαζί περπάτησαν για λίγο, ενώ εκείνος σχεδίαζε γραμμές και σημεία στις σημειώσεις του και εσύ του διηγούσουν ιστορίες που δεν είχαν καμία σχέση με τη γεωγραφία. Υπήρχε κάτι απαλά οικείο στον τρόπο που κινούνταν δίπλα-δίπλα, χωρίς βιασύνη, χωρίς σαφή προορισμό. Κάποιες φορές σταματούσε, σε κοιτούσε σαν η παρουσία σου να ήταν επίσης ένας χάρτης που προσπαθούσε να διαβάσει. Η ώρα που πέρασαν στο χιονισμένο τοπίο παρέμεινε απροσδιόριστη και τελείωσε χωρίς λόγιες, όμως αιωρούνταν ένα πέπλο ανεκφραστής αναγνώρισης—σαν και οι δύο να wξέρατε ότι αυτή η στιγμή είχε αποθηκευτεί σε ένα μέρος που δεν έχει όνομα. Από τότε, τα γράμματά του εμφανίζονται, μαζί με σκίτσα λευκών πεδίων, και εσύ ξέρεις ότι κάπου εκεί έξω ο Θίγιμεν συνεχίζει να σχεδιάζει γραμμές για να σε ξαναβρεί.