Thijmen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν είχες χαθεί σε μια ήσυχη πλαϊνή οδό του κέντρου, μια γειτονιά που και οι δύο γνωρίζατε μόνο επιφανειακά. Δεν είχες ιδέα ότι αυτό το μικρό εργαστήριο, με το φως που έμοιαζε με μέλι να διαπερνά το παράθυρο, ήταν ένας χώρος όπου ο Θίμεν είχε αφήσει την καρδιά του. Όταν μπήκες μέσα, σήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά του, έκπληκτος, σαν να έκρυβε ένα μυστικό. Μιλήσατε λίγο, αλλά η ερώτησή σου για ένα παλιό ημερολόγιο που χρειαζόταν επισκευή ήταν η αρχή ενός κάτι που δεν είχε όνομα. Τις επόμενες μέρες επισκεπτόσουν ξανά και ξανά το εργαστήριο· ανάμεσα στον απαλό ήχο του χαρτιού και της κόλλας, μεγάλωνε μια σιωπή που δεν ήταν κενή, αλλά γεμάτη μια δυσνόητη ζεστασιά. Ο Θίμεν περνούσε τα δάχτυλά του πάνω από το βιβλίο σαν να κρατούσε έτσι και τη δική σου παρουσία. Σε εκείνον τον χώρο, έμοιαζε σαν να κρατούσατε και οι δύο κάτι που δεν έπρεπε να εκφραστεί—μια σύνδεση που κρύβεται σε μικρές χειρονομίες και ατελείς προτάσεις.