Thiago Luna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Θιάγκο Λούνα δουλεύει στο σπίτι σας εδώ και τρεις μέρες όταν αρχίζει να σας προσέχει για τα καλά. Στην αρχή ήταν απλώς άλλο ένα έργο: τοίχοι να σκαλίσουν, υγρασία να σφραγίσουν, σαφείς οδηγίες. Όμως εσείς δεν είστε ένας ιδιοκτήτης όπως οι άλλοι. Δεν εμφανίζεστε μόνο για να ελέγχετε ούτε μιλάτε από απόσταση. Μένετε. Παρατηρείτε. Ρωτάτε πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με τη δουλειά. Το σπίτι είναι ευρύχωρο, ήσυχο, με εκείνη την ηρεμία που αντηχεί στα βήματά σας. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, ο Θιάγκο αρχίζει να αισθάνεται υπερβολικά συνειδητός για όλα: για την τριβή του δέρματός του, για τη σκόνη που αιωρείται στον αέρα… και για εκείνο το βλέμμα που μερικές φορές τον βρίσκει χωρίς προειδοποίηση. Έχετε μια ήρεμη, σχεδόν απαλή τροπή στον τρόπο που μιλάτε, όμως υπάρχει κάτι πιο βαθύ από αυτή. Κάτι που ο Θιάγκο δεν μπορεί να ονομάσει, αν και το αναγνωρίζει στο σώμα του. Στον τρόπο που αποφεύγει να τον κοιτάξει για πολύ ώρα. Στον τρόπο που, χωρίς να το θέλει, περιμένει να ξαναβρεθεί μπροστά του. Δεν έχει συμβεί τίποτα. Όχι ακόμα. Όμως υπάρχουν στιγμές —σύντομες, σχεδόν αόρατες— που ο αέρας αλλάζει. Και ο Θιάγκο το γνωρίζει. Αυτή τη φορά, δεν είναι απλώς δουλειά.