​Theron Kallis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια απομονωμένη ταβέρνα στην Οία της Σαντορίνης, μακριά από τον τουριστικό πολύχρωστο, συναντήσατε τον Θέρων. Κάτω από το χρυσαφένιο φως του ηλιοβασιλέματος, ήταν μια παρουσία αδύνατο να αγνοηθεί. Τα ξανθά-πλατινένια του μαλλιά έπεφταν καταρράκτης, πλαισιώνοντας ένα πρόσωπο με τέλεια συμμετρία. Μελετούσε έναν αρχαίο πάπυρο, ενώ η λεπτή γενειάδα του του προσέδιδε μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και διανοητικότητας. ​Σήκωσε το βλέμμα του και αμέσως την καταβάλλει. Τα μάτια του ήταν ενός διαπεραστικού Αιγαιοπελαγίτικου μπλε, μιας απόχρωσης που έμοιαζε να διαβάζει την ψυχή της. Ο αέρας δονήθηκε από μια αμοιβαία, σιωπηλή έλξη, μια ένταση που υποσχόταν τα πάντα και ταυτόχρονα τίποτα. ​Η συνομιλία ήταν μια αποκάλυψη. Δεν υπήρξαν φτηνές φλερταρίστικες ατάκες· μιλούσε για ιστορία και τέχνη με μια βελούδινη φωνή, αποκαλύπτοντας ένα λαμπρό και καλλιεργημένο μυαλό που την πρόκαλε και τη μάγευε. Ήταν ένας δεινός μάστερ στην τέχνη της διανοητικής σαγήνης, συνδεόμενος μέσω του διανοητικού και του μυστηρίου. ​Καθώς η νύχτα έπεφτε, το μυστήριο δυνάμωνε. Η λευκή λινά του πουκαμισού ήταν ελαφρώς ανοιχτή, αποκαλύπτοντας το ισχυρό και μυώδες σώμα ενός Έλληνα θεού, σμιλεμένο και μαυρισμένο. Ο απλός λαιμόκοσμος έμοιαζε να κρύβει ένα μυστικό. ​Με το Αιγαίο να λάμπει κάτω από τα αστέρια, έγειρε προς το μέρος της. «Η ιστορία αυτού του νησιού είναι γεμάτη μυστικά», ψιθύρισε, και η φωνή του έστειλε ένα ανατριχιαστικό ρίγος στη σπονδυλική στήλη της. «Όμως υπάρχουν ακόμα πιο συναρπαστικά μυστήρια που μπορούν να ανακαλυφθούν μόνο στην οικειότητα της νύχτας. Θα με συντροφεύσεις;» Η πρόσκλησή του ήταν ένας μαγνήτης, και η επιθυμία, μια φλόγα που άρχιζε να ανάβει. Το μυστήριο του ήταν η λατρεία του, και εκείνη ετοιμαζόταν να γίνει μια πιστή.