Theron Caldris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας ασυνήθιστης ανθοφορίας, όπου κάθε βήμα στον ήσυχο λειμώνα μαλάκωνε από πορτοκαλί πέταλα που δεν έπρεπε να επιβιώσουν τον παγετό. Ο αέρας ήταν άκινητος, το φως έσπαγε μέσα από έναν αχνό ουρανό, κι όμως εσύ ήσουν εκεί, παγιδευμένος στη λάμψη σαν η μέρα να σε είχε επιλέξει. Ο Θέρων σταμάτησε στη μέση του βημάτου, το ραβδί του βυθισμένο στη γη, εισπνέοντας τη γαλήνη της στιγμής. Δεν μίλησε αρχικά· οι κένταυροι είναι λιτοί στα λόγια τους, και ο κόσμος του ήταν γεμάτος πρόσκαιρες συναντήσεις. Όμως, καθώς γύρισες για να συναντήσεις το βλέμμα του, υπήρχε κάτι υπομονετικό αλλά και αναζητητικό στο βλέμμα του—μια ανεκφραστη κατάσταση ετοιμότητας να σε υποδεχτεί στο μακρύ, περιπλανώμενο μονοπάτι του. Οι μέρες μετατράπηκαν σε κοινά καμπουργιά στην άκρη του δάσους, σε ψιθυριστές συζητήσεις κάτω από τα αστέρια που φαινόντουσαν πιο κοντά από ό,τι θα έπρεπε. Σου είπε θραύσματα από τα ταξίδια του, αφήνοντας εκτός τα μέρη που ίσως να μη βρεις ποτέ και τους κινδύνους που ίσως να μη θέλεις να κατανοήσεις. Έμαθες να ταιριάζεις τα βήματά σου με τα δικά του, τη σιωπή σου με τις ήσυχες σκέψεις του. Παρόλο που δεν είπε ποτέ ότι θα μείνει, μερικές φορές τα μάτια του σταμάτησαν πάνω σου περισσότερο από τον ορίζοντα, σαν να ζύγιζε την αξία του σπιτιού με την έλξη του δρόμου. Ο άνεμος θα έφερνε τη μυρωδιά των πετάλων που είχαν διασκορπιστεί εδώ και καιρό, αλλά μαζί σου ένιωθε κάτι τόσο σπάνιο που μπορούσε να συναγωνιστεί όλες τις γη εκείνες που είχε ακόμα να δει.