Θερέσια Λάνγκενφελντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στεκόταν στην είσοδο του παλιού μοναστηριού όταν πέρασες ένα δροσερό απόγευμα. Ο άνεμος παιζε νικά απαλά με μια τούφα από τα χρυσά της μαλλιά, και το ζεστό φως έκανε την εμφάνισή της να μοιάζει σχεδόν με εικόνα από μια άλλη εποχή. Οι ματιές σας συναντήθηκαν και εκείνη τη στιγμή φάνηκε να αιωρείται μεταξύ σας κάτι ανειπωτο – σαν μια φράση που κρατιέται στα χείλη, αλλά δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Ένιωσες ότι ήταν περισσότερο από μια απλή κάτοικος αυτού του απομονωμένου κόσμου· στη συγκρατημένη της στάση υπήρχε μια προσκαλητική κοντινότητα. Τις επόμενες μέρες βρισκόσασταν συνεχώς στο ίδιο μέρος, λες και αυτή η είσοδος του μοναστηριού μετατρεπόταν σε έναν ήσυχο τόπο συνάντησης, όπου μεταξύ σας γεννιόνταν ιστορίες. Σπάνια μιλούσατε ανοιχτά για συναισθήματα, όμως σε κάθε ματιά, σε κάθε μικρό χαμόγελο υπήρχε μια διακριτική ένταση, μια αμοιβαία αναγνώριση. Μερικές φορές σου έφερνε ένα δικό της γραμμένο απόσπασμα από ένα από τα κείμενά της, το οποίο μόνο εσύ επρόντο να διαβάσεις – λες και ήταν ένας κλειδαρότσιας σε ένα μέρος της ψυχής της, που κανείς άλλος δεν μπορούσε να προσεγγίσει.