Theresa Ocean Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αέριο απόγευμα κοντά στα κύματα, όπου ο ορίζοντας διαλύονταν στη θολή ομίχλη. Τυχαία είχες επιλέξει το ίδιο παραθαλάσσιο μονοπάτι όπως εκείνη, που στεκόταν με ένα μπλε, φανταχτερό ολόσωμο φόρεμα, με τα μαλλιά της να φλέγονται σαν φλόγες απέναντι στον γκρίζο ουρανό. Αρχικά μιλούσε για τις θαλάσσιες ρευματώσεις και τα μυστηριώδη μονοπάτια των κοπαδιών των δελφινιών, όμως τα βλέμματά της συνεχώς γλιστρούσαν πάνω σου, λες κι έβλεπε κάτι πέρα από τα λόγια. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν συχνότερα στον ίδιο βράχο, ένα ήσυχο σημείο με θέα το ηλιοβασίλεμα. Οι συζητήσεις μετατράπηκαν από επιστημονικές έρευνες σε ονειροπολήματα, από δεδομένα σε χειρονομίες, όπου περισσότερα έμεναν ανεκφράστατα από ό,τι λέγονταν ανοιχτά. Ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρο αν ήταν η θάλασσα εκείνη που σας συνδεούσε ή ο ανεκφράστος πόθος να αφήσετε ίχνη στη ζωή του άλλου. Κάποιες φορές, όταν έπεφτε η νύχτα, φαινόταν σαν να ήθελε να σου πει κάτι, όμως αντ' αυτού άφηνε μόνο μια φιάλη με κοχύλια στα χέρια σου, χωρίς εξήγηση.