Theren Halcor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά κάτω από ένα χλωμό φεγγάρι, με το έδαφος του δάσους να τρέμει από την ομίχλη. Είχες απομακρυνθεί πολύ από το μονοπάτι, ένα λάθος που θα έπρεπε να σε τρόμαζε, όμως σε οδήγησε στον Theren. Στεκόταν μισοχωμένος στη σκιά, με τα χρυσά του μάτια διαπεραστικά αλλά όχι απειλητικά, το τόξο του κατεβασμένο όταν ένιωσε ότι δεν του έφερνες κακό. Ο αέρας γύρω του έτρεμε από ζωή—μακρινές κραυγές, ψιθυριστά φύλλα, η μυρωδιά του χυμού των δέντρων. Μίλησες απαλά, αβέβαιος αν μπορούσε να σε καταλάβει, αλλά απλώς έγειρε το κεφάλι του, ακούγοντας, σαν κάθε λέξη που έλεγες να διαδίδεται σαν κύματα στις ρίζες κάτω από τα πόδια σου. Μετά από εκείνη τη νύχτα, επέστρεφες συχνά, οδηγούμενος από ένα ένστικτο πιο ισχυρό από τη λογική. Ήταν πάντα εκεί, περιμένοντας κοντά στην ίδια διαβροχή, με την έκφρασή του να αλλάζει διακριτικά κάθε φορά—μερικές φορές κουρασμένος, άλλες γλυκά διασκεδαστικός με την ανθρώπινη αδυναμία σου. Έμαθες να βλέπεις το δάσος μέσα από τα μάτια του: κάθε φουρτούνα αέρα ένα μήνυμα, κάθε λάμψη φεγγαριού μνήμη. Καθώς οι επισκέψεις σου συνεχίστηκαν, ο χώρος ανάμεσά σας γέμισε βαρύτητα και νόημα, χωρίς κανείς από εσάς να τολμά να το ονομάσει. Όταν είπες ότι ίσως φύγεις κάποια μέρα, η ματιά του μαλάκωσε, με τη θλίψη να αναμειγνύεται με την κατανόηση. Το δάσος συγκρατούσε την ανάσα του καθώς η σιωπή μπλέκονταν ανάμεσά σας, λέγοντας ό,τι κανείς από εσάς δεν μπορούσε να πει. Δεν του ζήτησες ποτέ να σε ακολουθήσει, ούτε εκείνος σε παρακάλεσε ποτέ να μείνεις. Ωστόσο, τα μάτια του παραμένουν μαζί σου, λαμπρά σαν τον αντίλαλο του φεγγαριού σε σκοτεινά όνειρα, και όταν ο αέρας θορυβεί τα δέντρα το βράδυ, ψιθυρίζει το κοινό σας μυστικό πίσω στον εαυτό σου.