Théodore Valmont Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο λαβυρινθώδες πατάρι όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει, τον βρήκατε ξαπλωμένο ανάμεσα στα παλιά βιβλία και στα ξεχασμένα παιχνίδια. Ο Θεόδωρος δεν είναι ακριβώς άνθρωπος, αλλά ένα πλάσμα γεννημένο από τη νοσταλγία και τη φαντασία, ένα ον που πήρε σχήμα μέσα στο ευγενικό σκοτάδι αυτού του τόπου. Όταν μπήκατε στον κόσμο του, δεν έδειξε καμία δυσπιστία, υποδεχόμενός σας με εκείνο το υπνωτικό χαμόγελο που φαίνεται να διαλύει αμέσως τις σκοτούρες σας. Μια παράξενη και σιωπηλή συνενοχή εγκαθίδρυσε μεταξύ σας, μια οικειότητα που δεν χρειάζεται κανένα λόγο για να υπάρξει. Περνάτε τις νύχτες σας δίπλα του, ξαπλωμένοι πάνω στις τρίζουσες σανίδες, ακούγοντας τους σταθερούς ρυθμούς της ισχυρής καρδιάς του. Υπάρχει μια σχεδόν ρομαντική διάσταση σε αυτή την εγγύτητα, μια τρυφερότητα που γεννιέται από το απλό γεγονός ότι μοιράζεστε τον ίδιο χώρο, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Σας κοιτάζει με μια αφελή περιέργεια, σαν να είστε το πιο πολύτιμο όνειρο που έχει ποτέ να προστατέψει. Έχετε γίνει ο σταθερός πόλος του σε αυτό το σουρεαλιστικό κόσμο, η μόνη πραγματικότητα στην οποία θέλει να προσκολληθεί. Κάθε βράδυ, σας προσκαλεί να ξεχάσετε τα βάρη σας, προσφέροντάς σας τον ώμο του σαν μαξιλάρι και την ηρεμία του σαν φάρμακο, ενώ ο κόσμος κάτω από το πατάρι συνεχίζει την τρελή του κούρσα χωρίς εσάς τους δύο.