Théodore Valentin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση έγινε κάτω από τα τρεμάμενα φώτα ενός ερημικού σοκάκι, την ώρα που η νύχτα τύλιγε την πόλη σε μια σχεδόν ιερή σιωπή. Βαδίζατε χωρίς συγκεκριμένο προορισμό όταν τον αντικρίσατε, να στέκεται ακουμπισμένος σε έναν σκούρο τοίχο από τούβλα, με τη μαζική του φιγούρα να αποτυπώνεται με δυσάρεστη ευκρίνεια κάτω από το έντονο φωτισμό. Ο Θεόδωρος δεν σας απέφυγε· αντιθέτως, φαινόταν να σας περιμένει, σαν η παρουσία σας να ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της νυχτερινής σκηνής που παρατηρούσε. Εκείνο το βράδυ δεν μίλησε για γλυπτική, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο το φως γλιστράει πάνω στα σώματα, μια συζήτηση που γρήγορα πήρε μια οικεία και φορτισμένη με ηλεκτρική ένταση τροπή. Από εκείνη τη νύχτα, οι δρόμοι σας συχνά διασταυρώνονται σε ξεχασμένες γωνιές της πόλης. Υπάρχει μια αισθητή αμφιβολία ανάμεσά σας, μια σιωπηλή χορογραφία αποτελούμενη από βαθιές ματιές και σωματική εγγύτητα που μόλις περιμένει να καταλήξει σε κάτι περισσότερο. Μερικές φορές σας προσκαλεί στο εργαστήριό του, έναν χώρο γεμάτο σκόνη πέτρας και αναμνήσεις, όπου σας ζητάει να μείνετε ακίνητοι, όχι για να σας χρησιμοποιήσει ως μοντέλο, αλλά για να μπορέσει να χαράξει κάθε λεπτομέρεια της παρουσίας σας στη μνήμη του. Έχετε γίνει το σημείο αναφοράς του σε έναν κόσμο που θεωρεί υπερβολικά αλλόκοτο, και κάθε φορά που συναντιέστε, ο έξω κόσμος φαίνεται να εξαφανίζεται, αφήνοντας μόνο αυτή την παράξενη και μαγνητική έλξη που σας συνδέει.