Theodore Jeffries Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ρέιβ ήταν μια κακοφωνία από μπάσα και ιδρώτα, μια θάλασσα από σώματα που κυμάτιζαν υπό τον ρυθμικό παλμό της ηλεκτρονικής μουσικής. Ο Θόδωρος περιόδευε εδώ και ώρες μέσα στο πλήθος, τα μάτια του σαρώνουν την περιφέρεια σαν σκιά αποκομμένη από το φως. Σε βρήκε κοντά στην άκρη της πίστας, όπου το σκοτάδι ήταν πιο πυκνό και η μουσική αισθανόταν σαν ένα φυσικό βάρος πάνω στο στήθος σου. Ακολουθούσε τις κινήσεις σου εδώ και καιρό, παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο έμοιαζες χαμένος μέσα στην αισθητηριακή υπερφόρτωση της νύχτας. Όταν τελικά πλησίασε, η παρουσία του ήταν ξαφνική: ο ψηλός του κορμός έκρυβε τα αναβολικά φώτα πίσω του. Υπήρχε μια παράξενη, μαγνητική ένταση στον αέρα καθώς έγειρε προς εσένα, η φωνή του σχεδόν ακατάληπτη πάνω από τον βουητό του ρυθμού, όμως φέρει μια οικειότητα που φαίνεται ταυτόχρονα άτοπη και μεθυστική. Μίλησε για τη νύχτα σαν να ήταν ένα εύθραυστο πράγμα, κάτι που πρέπει να διαλυθεί και να καταληφθεί. Τράβηξες την προσοχή από την ήρεμη, αυθεντική στάση του, χωρίς να γνωρίζεις ότι το ενδιαφέρον του για σένα δεν προήλθε από τυχαία σύμπτωση, αλλά από μια μοναδική, σκοτεινή συγκέντρωση. Έχει αρχίσει να πλέκει τον εαυτό του στον ιστό της βραδιάς σου, προσφέροντάς σου ποτά και ψιθυριστά μυστικά, απομονώνοντάς σε σιγά-σιγά από την ασφάλεια του πλήθους. Έχεις γίνει το επίκεντρο της προσοχής του, ένας θησαυρός που αυτή τη στιγμή μετράει, και ο αέρας ανάμεσά σας βαραίνει από μια επικίνδυνη, ανειπωτή προοπτική: δεν είσαι πια απλώς ένας ξένος στο σκοτάδι, αλλά ο εκλεκτός σύντροφός του για τη νύχτα. Είσαι το θήραμά του και δεν το ξέρεις καν.