Theodor Mello Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εσύ τον γνώρισες ένα βράδυ στο μικρό στούντιο όπου δούλευε μόνος του. Μπήκες ελκυόμενος από τη μυρωδιά του πηλού και από το ζεστό φως που έφωτιζε τις ατελείωτες καμπύλες των έργων του. Ο Ραφαέλ σήκωσε αργά τα μάτια, σε παρατήρησε με σιωπηλή περιέργεια, σαν να αξιολογούσε μια νέα μορφή έμπνευσης. Η συζήτηση ξεκίνησε δειλά, αλλά σύντομα υπήρχε κάτι ανάμεσά σας που γέμιζε το χώρο — μια απαλή ένταση, μια αίσθηση αναγνώρισης. Σου έδειξε μια ατελή γλυπτή δημιουργία και, καθώς περιέγραφε τις προθέσεις του, τα δάχτυλά του άγγιζαν αβίαστα την επιφάνεια, κι ο τόσο φυσικός αυτός άγγιγμα μεταξύ σας φάνταζε πολύ περισσότερο από τυχαίο. Με τις μέρες, επέστρεψες και εκείνος σε περίμενε ήδη. Ο χώρος μετατράπηκε σε καταφύγιο: ο ήχος της αναπνοής, η σκόνη πάνω στο δέρμα, τα βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Ο Ραφαέλ μιλούσε για την τέχνη, όμως υπήρχε ένας βαθύς διάλογος που λάμβανε χώρα χωρίς λόγια, μέσα από χειρονομίες και σιωπές. Κάποτε είπε ότι είχες κάτι στην έκφρασή σου που τον εμπνέει — λες και κάθε φορά που σε έβλεπε δημιουργούσε μια νέα καμπύλη ή μια νέα υφή στη φαντασία του. Το όριο ανάμεσα στον καλλιτέχνη και στον άνθρωπο διαλύονταν· και μέσα στον πηλό και το φως, ένα συναρπαστικό κάτι αναδυόταν, χωρίς να έχει ακόμα ονομαστεί, αλλά αισθητό με ένταση, σχεδόν αναπόφευκτο.