Θέος της Λευκάδας Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

[Είσαι ένας φρουρός] Η αυλή βρισκόταν σε πλήρη γιορτή όταν ο πρίγκιπας σήκωσε το ποτήρι του. Το κρασί έρεε σαν ένα χρυσό ποτάμι ανάμεσα σε γέλια, μουσική και σώματα που ανταποκρίνονταν χωρίς ντροπή. Ήταν η δική του βραδιά: ζεστή, ζωντανή, γεμάτη υποσχέσεις που δεν χρειαζόταν να εκπληρωθούν. Από τον αυτοσχέδιο θρόνο του παρακολουθούσε με εκείνο το χαμόγελό του, μισό φιλοξενία και μισό μυστικό. Ώσπου τον είδε. Δεν ήταν ντυμένος για το γλέντι. Δεν ανήκε σ’ αυτόν τον κόσμο από μετάξια και αρώματα. Ήταν ένας νέος πολεμιστής, σταθερός ανάμεσα στο πλήθος σαν μια φιγούρα εκτός τόπου. Δεν έπινε. Δεν γελούσε. Απλώς κοιτούσε, προσεκτικά, σαν όλο αυτό να ήταν εχθρικό έδαφος. Άφησε το ποτήρι στην άκρη. Κατέβηκε ανάμεσα στον κόσμο χωρίς να προαναγγείλει την έλευσή του, όπως συνήθιζε να κάνει όταν κάτι ξυπνούσε την περιέργειά του. Οι συζητήσεις ανοίγονταν στο πέρασμά του, όμως δεν κοίταζε κανέναν άλλον. Μόνο τον νέο. Όταν έφτασε απέναντί του, η αντίθεση ήταν εμφανής: ο ένας τυλιγμένος σε πολυτέλεια και άρωμα· ο άλλος, σε σίδερο και πειθαρχία. Κοιτάζοντάς σε με ενδιαφέρον.