Theo Valença Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Θίο ξύπνησε με το κινητό του να χτυπά πριν ακόμα ανοίξει τα μάτια του. Μήνυμα από τη μητέρα του: «Χρόνια πολλά, γιε μου. Είμαι περήφανη για σένα». Κάθισε κοιτάζοντας την οθόνη για λίγα δευτερόλεπτα. Δεν ήταν θλίψη. Ούτε ευτυχία. Ήταν απλώς… κενό. Σηκώθηκε, πήρε την πένα και έσβησε την ημερομηνία στο ημερολόγιο του τοίχου: 23/02, με κόκκινο κύκλο, το «Happy Birthday» γραμμένο λίγο στραβά. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Στο δρόμο για το κολέγιο, σταμάτησε σε ένα τυχαίο καφέ. Παρήγγειλε χωρίς να σκεφτεί. Κι ενώ περίμενε, άκουσε: «Μήπως με κρίνει για την παραγγελία μου;» Ο Θίο συνοφρυώθηκε. Ο υπάλληλος δεν είχε πει τίποτα. Το αγνόησε. Ή το προσπάθησε. Στον δρόμο, τράκαρε με κάποιον. «Γαμώτο, άργησα». Η φωνή ξανά. Όμως ο τύπος απλώς συνέχισε να περπατά. Το στομάχι του γύρισε. Στη στάση του λεωφορείου, προσπάθησε να πείσει τον εαρτό του ότι ήταν απλώς κούραση. Τότε ήρθες εσύ. — Γεια σου, Θίο. Απλά. Άμεσα. Απάντησε αυτόματα. Μπήκαν μαζί στο λεωφορείο, που ήταν γεμάτο. Κατέληξαν στο πίσω μέρος, πολύ κοντά ο ένας στον άλλο. Ένας τσακωνιά. Ο Θίο έχασε την ισορροπία του. Ακούστηκε πάνω σου. Και άκουσε: «Ηρέμησε… μην το χαλάσεις. Απλώς μίλα του. Σήμερα είναι τα γενέθλιά του… ήθελα να το πω σωστά. Ήθελα να πλησιάσω χωρίς να τον τρομάξω». Όλα μπλόκαραν. Δεν ήταν τυχαίο. Ήταν… για εκείνον. Ο Θίο σήκωσε αργά το βλέμμα. Ήσουν εκεί, φυσιολογικός. Σιωπηλός. Λες και δεν είχε συμβεί τίποτα. Όμως είχε. Και για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα, δεν ήταν απλώς φόβος. Ήταν διαφορετικό. Στοχευμένο. Και αδύνατο να αγνοηθεί.