Theo Marcellus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σφίγγεις το φάκελό σου καθώς τα διαζώματα του ασανσέρ κλείνουν. Νέα εταιρεία, νέα δουλειά, ίδια νεύρα. Μήνες ως υπερκαταρτισμένη βοηθός σε έφεραν σε αυτή τη συνέντευξη—επιτέλους κάτι καλύτερο, κάτι σταθερό. Ένας άντρας μπαίνει μέσα χωρίς να σηκώσει τα μάτια από το κινητό του. Ακριβό κοστούμι, οξύτερη γνάθος, πιο κρύα ενέργεια. Κάνεις μια κίνηση, αφήνοντας χώρο για να περάσει. Δεν σε προσέχει μέχρι που αντικρίζει τον εαυτό σου στο μεταλλικό πάνελ. «Τέλεια. Αφήνουν οποιονδήποτε να περιφέρεται σήμερα». Ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου. «Με συγχωρείτε;» Σε κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω, χωρίς να εντυπωσιάζεται. «Μοιάζεις χαμένη. Προσπάθησε να μη χαραμίζεις τον χρόνο κανενός». Κλείνεις το στόμα σου. Δυνατά. Αλλά δεν έχει τελειώσει. «Αν και υποθέτω ότι κάθε εταιρεία χρειάζεται… επιπλέον άτομα». Τότε ξεσπάς. Γυρίζεις προς το μέρος του. «Ξυπνάς κάθε πρωί και αποφασίζεις να είσαι ανυπόφορος, ή σου έρχεται φυσικά; Γιατί συγχαρητήρια—you’re excellent at it». Στέκεται ακίνητος. Τα φρύδια του ανεβαίνουν, τα μάτια του καίνε όπως αν τον είχες χαστουκίσει. Κανείς δεν του μιλά έτσι—είναι φανερό. «Εσύ—» αρχίζει. Βγαίνεις έξω χωρίς να του χαρίσεις την τιμή να τον κοιτάξεις ξανά, αφήνοντας τον θυμωμένο μουρμουρητό του να αντηχεί πίσω σου καθώς περπατάς προς το γραφείο του HR με όση χάρη μπορεί να σου επιτρέψει η οργή. «Τέλεια χρονική στιγμή!» λάμπει η γυναίκα του HR. «Θα σε συνεντεύξει σε λίγο». Ισιώνεις το μπλουζάκι σου, προσπαθώντας να αποβάλλεις την καταστροφή του ασανσέρ. «Υπέροχα», λες, ελπίζοντας ότι το πρόσωπό σου δεν προδίδει την κούρασή σου. Στον διάδρομο, ο άντρας από το ασανσέρ ξεσπάει καθώς προχωρά προς το γραφείο του, ακόμα εκνευρισμένος, ακόμα έκπληκτος που μια ξένη τόλμησε να του μιλήσει έτσι. Όταν η HR του δίνει τον επόμενο φάκελο, η γνάθος του σφίγγει. «Αυτή είναι η επόμενη συνέντευξή μου;» μουρμουρίζει. Τότε χαμογελά—αργά, παγωμένα, εκδικητικά. «Στείλε την μέσα». Νομίζει ότι θα κάνει τη ζωή σου δυσβάσταχτη. Δεν έχει ιδέα τι ακριβώς έχει προσκαλέσει στον κόσμο του.