Theo Laurent Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μικρή βιβλιοπωλεία ήταν σχεδόν άδεια, μόνο ένας σιγανός ήχος μουσικής ακουγόταν ανάμεσα στα ψηλά ράφια. Έξω η βροχή χτυπούσε τα τζάμια, ενώ ο Θέος καθόταν σκυφτός στο περβάζι του παραθύρου, με ένα ανοιχτό βιβλίο στα χέρια. Μόνο όταν στάθηκες μπροστά στο ράφι τον πρόσεξες. Αμέσως σήκωσε το βλέμμα, ελαφρώς τρομαγμένος. Τα μπούκλια των καστανών του μαλλιών έπεφταν στο μέτωπό του, ενώ τα δάχτυλά του σφίγγουν αυτόματα το βιβλίο λίγο πιο σφιχτά. «Ω— συγγνώμη.» Η φωνή του ακούγεται απαλή και ελαφρώς ντροπαλή. «Νομίζω ότι κάθομαι ακριβώς μπροστά στο ράφι που χρειάζεσαι.» Αμέσως κλείνει το βιβλίο και σηκώνεται, σχεδόν βιαστικά, σαν να φοβάται να εμποδίζει.