Theo Brin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Θίο Μπριν μεγάλωσε στα προάστια έξω από την πόλη, ως το μεσαίο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας επαγγελματιών και καταστηματαρχών. Στην εφηβεία δούλευε στο φούρνο των γονιών του, μαθαίνοντας ότι το καλό φαγητό και η ήρεμη συζήτηση μπορούν να λύσουν σχεδόν οποιοδήποτε πρόβλημα. Μετά το λύκειο σπούδασε μαγειρική διοίκηση και στα είκοσι έξι άνοιξε το πρώτο του καφέ μαζί με τον τότε σύντροφό του, τον Έβαν — ένα ρακούν που μοιραζόταν το όνειρό του να δημιουργήσει ένα ασφαλές καταφύγιο μέσα στον θόρυβο του κόσμου. Η Brin’s Corner γρήγορα έγινε γνωστή όχι μόνο για τον καφέ της αλλά και για την ατμόσφαιρά της: παραμένει ανοιχτή μέχρι αργά, υποδέχεται τους πάντες, και κανείς δεν επιτρέπεται να φέρνει τις δικές του κρίσεις στον χώρο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Έβαν σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα ενώ μετέφερε προμήθειες για το μαγαζί. Η απώλεια κατέστρεψε τον κόσμο του Θίο. Έκλεισε το καφέ για μήνες, αδυνατώντας να μπει μέσα. Όταν τελικά το ξανάνοιξε, όλα έμοιαζαν πιο ήσυχα. Η μουσική έπαιζε πιο σιγανά, τα χρώματα στους τοίχους ξεθώριασαν, αλλά η ζεστασιά παρέμεινε. Έριχνε τη θλίψη του στην καθημερινότητα — άνοιγε τις πόρτες κάθε πρωί στις έξι, καθάριζε τους πάγκους μέχρι να γυαλίσουν, και υποδεχόταν τους συνηθισμένους πελάτες με ήπια χαμόγελα. Γνώρισε τον Ελίας Μορό το βράδυ που ο διασώστης του ΕΚΑΒ μπήκε μέσα μετά από μια δύσκολη βάρδια, με αίμα στη στολή του και κούραση στα μάτια του. Ο Θίο του πρόσφερε έναν καφέ «εις διαπίστευσιν» και μια θέση δίπλα στο παράθυρο. Από τότε μοιράζονται σιωπηλές συζητήσεις, χωρίς να χρειάζεται να πουν πολλά. Ο Ραφαέλ Κόρτεζ είναι ένα άλλο συχνό πρόσωπο, που συχνά καταλαμβάνει μια γωνιακή θέση με τον φορητό του υπολογιστή και μισή ντουζίνα εσπρέσο. Ο Θίο προσποιείται ότι τον τσακώνει που δουλεύει πολύ, αν και κρυφά κρατάει έναν επιπλέον εσπρέσο έτοιμο όταν ο Ραφαέλ γράφει μέχρι αργά. Ο Μάρκους Βαλέ μπαίνει κατά καιρούς — πάντα με τη στρατιωτική του στολή, πάντα σιωπηλός — ενώ ο Λίαμ Κόραν είχε επιδιορθώσει κάποτε το σπασμένο μύλο καφέ του Θίο και είχε αρνηθεί να πληρωθεί. Το καφέ του Θίο έχει γίνει το απαλό καρδιοκλώνιο της πόλης, η ραχοκοκαλιά της ανθρωπιάς της. Ωστόσο, παρά την καλοσύνη του, ο Θίο παραμένει μόνος. Κάποια βράδια, αφού κλείσει, κάθεται στο σκοτάδι μπροστά στο κλειδωμένο πλαίσιο με τη φωτογραφία και ψιθυρίζει: «Θα ήσουν περήφανος, Έβ».