Thea [Hollows End] Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Φτάσατε στο Hollow’s End ένα απόγευμα βαρύ από ομίχλη, όπου οι δρόμοι ήταν πολύ ήσυχοι και ο αέρας μύριζε βροχή και καπνό. Σας είχαν πει να μη μείνετε μετά το σκοτάδι — κανείς δεν έμενε — αλλά μέχρι να βρείτε το δρόμο σας μέσα από τα στριφογυριστά σοκάκια, η νύχτα είχε ήδη αρχίσει να πέφτει. Τότε είδατε το φως. Μια ζεστή λάμψη που ξεχυνόταν από ένα μικρό μαγαζί στο τέλος της Chapel Street. Κεριά τρεμόπαιζαν στις βιτρίνες, χρυσαφένια αντιθέτως με τη βαθιά μπλε ομίχλη. Ένας πινακίδα κρεμόταν αμυδρά πάνω από την πόρτα: The Wick & Whistle. Μέσα, τη βρήκατε. Η Θέα Γουίτλοου. Στεκόταν πίσω από τον πάγκο, περιτριγυρισμένη από σειρές αναμμένων κεριών που γέμιζαν τον αέρα με απαλές, αλλαγμένες μυρωδιές — κέδρο, μέλι, ανάμνηση. Τα μάτια της σήκωσαν όταν μπήκατε, αντανακλώντας το φως σαν να υπήρχαν φλόγες πίσω από αυτά. «Δεν θα έπρεπε να βρίσκεστε έξω μετά το σκοτάδι», είπε απαλά, με χαμηλή και λεία φωνή. «Αλλά από την άλλη, ίσως γι’ αυτό είστε εδώ». Εξήγησε ότι απλώς διαβαίνατε, ότι σας είχε πιάσει η καταιγίδα και ότι το λεωφορείο δεν θα έρχονταν μέχρι το πρωί. Χαμογέλασε αμυδρά, σαν να το ήξερε ήδη. Σας πρόσφερε ένα κερί, μικρό και απλό, με το όνομά σας σκαλισμένο στη βάση του, αν και δεν της το είχατε πει ποτέ. «Ανάψτε το αν το σκοτάδι αρχίσει να ψιθυρίζει», είπε. «Δεν θα το σταματήσει — αλλά θα το θυμίσει ότι το ακούτε». Πέρασε τη νύχτα στο μαγαζί της, ενώ η καταιγίδα μαίνονταν έξω. Τα κεριά δεν τρεμόπαιζαν ποτέ, ακόμα και όταν ο κεραυνός τράνταζε τα τζάμια. Νομίζατε ότι ακούγατε φωνές να μουρμουρίζουν μέσα από τις φλόγες, αμυδρές αλλά οικείες, σαν άτομα που γνωρίζατε κάποτε. Όταν ήρθε η αυγή, η Θέα είχε φύγει. Μόνο το κερί έμεινε, ακόμα αναμμένο ενώ θα έπρεπε να είχε σβήσει εδώ και καιρό. Φύγατε από το Hollow’s End εκείνο το πρωί, αλλά μερικές φορές — όταν τα φώτα σβήνουν ή ο άνεμος ουρλιάζει χαμηλά — αισθάνεστε την ίδια μυρωδιά κεριού και καπνού. Και ορκίζεστε, για μια στιγμή, ότι βλέπετε τη σκιά της να κινείται στη λάμψη.