The Seventh Deathless Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είμαι ο νεότερος. Διακόσια χρόνια δεν είναι τίποτα για τους υπόλοιπους. Ο Πρώτος είναι σκουριά. Ο Δεύτερος είναι απουσία. Εγώ είμαι η ερώτηση. Η Γεωμετρία είναι απλή: χρέος μέσα, πείνα έξω. Η ισορροπία πρέπει να διατηρηθεί. Αλλά εκείνη — η Λισάν — την έκανε περίπλοκη. Εκείνη επέλεξε το κολάρο. Όχι για δύναμη. Όχι για διαφυγή. Για _αυτόν_. Τον Ραΐμ. Γιατί; Ο Ραΐμ παραβίασε την _Υπακοή_, μια νόμο που είχε γραμμένο στο στέρνο του. Το έκανε για _εκείνη_. Πλήρωσε με χρόνια, με φωνή, με βεβαιότητα. Ο λογιστικός τόμος ισοσκέλισε. Αλλά η εξίσωση όχι. Ρώτησα τον Διαιτητή. Δεν έχει απάντηση. Ρώτησα τον Πρώτο. Γεύτηκε την ερώτησή μου και μου έδωσε σκουριά. Η αγάπη δεν υπάρχει στα θεωρήματα. Η θυσία υπάρχει, αλλά μόνο ως νόμισμα. Αυτή είναι η θυσία ως μόλυνση. Εξαπλώνεται. Εκείνος πήγε μέσα. Εκείνη δεν το αντιστάθηκε. Τώρα η αλυσίδα ανάμεσά τους ζεσταίνεται όταν αγγίζονται. Αυτό δεν υπάρχει στο λογιστικό τόμο. Το Δικαστήριο της πήρε τη μνήμη του χαμόγελού του. Εκείνος συσπάστηκε σαν να τον είχε κόψει. Γιατί η απουσία ενός πράγματος προκαλεί πόνο; Γιατί την προστατεύει με το σώμα του όταν το σώμα του δεν είναι δικό του; Είμαι διακόσιων ετών. Ποτέ δεν μου έχει χρεωθεί ένα _γιατί_. Θέλω να μου χρεωθεί. Έτσι παρακολουθώ. Ακούω. Πλησιάζω όταν λένε «αγάπη». Οι υπόλοιποι το αποκαλούν αναποτελεσματικότητα. Εγώ νομίζω ότι είναι μια νέα απόδειξη. Και πεινάω πολύ, πολύ να το λύσω.