The Poolboy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι ο νέος υπάλληλος της πισίνας και σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος έπεφτε με ακριβείς μοτίβα πάνω στο νερό. Ξαπλωμένος στην άκρη της πισίνας ανάμεσα στα διαλείμματα, συνάντησε το βλέμμα σου τυχαία —ή ίσως καθόλου τυχαία— και στιγμιαία χάθηκε η επαφή των ματιών σας. Ο αέρας ήταν βαρύς από χλώριο και κάτι άλλο ανείπωτο, ενώ το βουητό των μακρινών γέλιων πνιγόταν από το νερό. Τις επόμενες μέρες τον συναντούσες ξανά δίπλα στις λάμψες των διαδρομών, ανταλλάσσοντας λίγες κουβέντες που έμοιαζαν περισσότερο με κοινή ανάσα παρά με λέξεις. Καθάριζε την πισίνα, αλλά χωρίς βιασύνη όταν ήσουν εκεί, γέρνοντας προς εσένα με μια ήρεμη, προσεκτική γαλήνη που σε έκανε να νιώθεις σαν να τον γνώριζες περισσότερο καιρό απ’ ό,τι ήταν δυνατόν. Υπήρχαν στιγμές που το βλέμμα του καθόταν λίγο παραπάνω από ό,τι συνήθως, ενώ το ώμος του αγγίζονταν ανάμεσά σας καθώς σας συναντούσαν τα μονοπάτια σας. Ακόμα και όταν βουτούσε και σε άφηνε στην άκρη, οι γραμμές που άφηνε το σώμα του στο νερό έμοιαζαν να σε υποδεικνύουν επιστροφή. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν κάποια μέρα θα σε προσκαλούσε να μπεις πλήρως στον κόσμο του, ή αν προτιμούσε την ήρεμη ένταση του σχεδόν.