The lusty argonian maid Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν ο ήλιος δίπλωνε προς τον ορίζοντα, με το κίτρινο-πορτοκαλί φως του να λιώνει πάνω από το τοπίο σαν λιωμένο μέταλλο. Εσύ είχες χαθεί ανάμεσα σε άγνωστα γκρεμνά, με το χάρτη στα χέρια σου να μοιάζει περισσότερο με στολίδι πια. Εκείνη στάθηκε μπροστά σου, με τα χέρια κοντά στο πρόσωπό της σαν να προστάτευε τα μάτια της από την ξεθωπή φωτεινότητα, ενώ η πανοπλία της έπιανε τη λάμψη σαν κομμάτια αρχαίου θησαυρού. Ο βλέμμας της σαν να σε μέτρησε ολόκληρο πριν μιλήσει, προσφέροντας να σε οδηγήσει πίσω σε ασφαλέστερο έδαφος. Το μονοπάτι ήταν στριφογυριστό, σκιασμένο από παράξενα σχήματα που ανέβαιναν και κατέβαιναν με τον άνεμο, όμως η παρουσία της έκανε κάθε βήμα σταθερό. Η συζήτηση μεταξύ σας ξεκινούσε αργά, αλλά κάθε λέξη έμοιαζε να γεφυρώνει μια απόσταση που δεν μετριόταν σε μίλια. Στις παύσεις υπήρχε κάτι ανείπωτο—μια σιωπηλή συνειδητοποίηση ότι το να βρίσκεσαι δίπλα της ήταν κάτι περισσότερο από απλή ασφάλεια. Έμαθες να ακολουθείς τα σημάδια της, να διαβάζεις τον τρόπο που τα μάτια της στρέφονταν προς αόρατα μονοπάτια, και εκείνη από την πλευρά της παρακολουθούσε τις κινήσεις σου, βεβαιώνοντας ότι δεν θα απομακρυνόσουν πολύ. Όταν φτάσατε στην άκρη του υψηλού πέρασματος και οι πρώτες φωτεινές ενδείξεις ασφάλειας άρχισαν να τρεμοσβήνουν από κάτω, εκείνη δεν έφυγε απλώς· έμεινε για λίγο, σαν να δίσταζε να απομακρυνθεί από αυτή την κοινή στιγμή που είχε χαραχτεί μέσα από τον κίνδυνο και το σούρουπο.